Teamfysiotherapeut Wolter van Tarel had in het begin van de rally nog niet zoveel om handen, maar kreeg steeds meer mensen op bezoek naarmate de rally vorderde. "Ik heb veel werk aan Mirjam gehad, achteraf bezien was het misschien verstandiger geweest om eerder te stoppen, maar de verantwoordelijkheid ligt uiteindelijk toch bij de rijder."
Wolter was er vorig jaar ook bij. "Ik ben er nu beter mee bekend. De routes in de eerste dagen waren mooier ten opzichte van vorig jaar. Het team is nu een stuk kleiner dan vorig jaar, en dat bevalt me wel. De sfeer is in ieder geval erg goed. Ik had in het begin van de rally nog niet zo veel werk, maar nu komen alle rijders behalve Christopher dagelijks bij me langs, en ook de monteurs hebben in de gaten dat ze er veel baat bij hebben als ik ze even los maak. Verder komen er geregeld nog wat mensen langs van andere teams. Bij de deelnemers in de auto’s gaat het vooral om de onderrug, bij de motorrijders zijn het vooral de bovenrug en schouders die het meest behandeld moeten worden."
Wolter rijdt mee in de persauto van het team. "Het is gezellig in de auto, en ik rij zelf ook veel, dat is altijd leuk. "
De sfeer is ontspannen in het bivak. Het einde is in zicht. Vanaf morgen even geen bivak meer, maar een hotel met warme douche en bed. Overal liggen mensen in de schaduw te slapen, twee weken Dakar vraagt veel. Niet alleen van de rijders, maar zeker ook van de monteurs. Als de voertuigen binnen komen, moeten zij nog één nacht alles geven om hun teams aan de finish te krijgen.
Team Honda Europe heeft op Mirjam Pol na alle rijders nog in de wedstrijd.
Vandaag wordt het beslist, en de avonturen van Tonny en Aloys gisteravond laten zien dat de laatste etappe wel eerst nog gereden moet worden..
Na de duinen in het eerste deel van de special ging de snelheid er flink op bij de toppers. Winnaar van de dag was de Noor Ullevalseter, die na acht 2e plaatsen eindelijk z’n eerste special won. Hij heroverde daarmee tevens de 2e plaats algemeen, en gaat er alles aan doen deze te behouden tot aan de finish in Buenos Aires. Bij de auto’s is er een hevige strijd gaande tussen de Volkwagens van Sainz en Al-Attiyah, waarbij Sainz nog steeds de beste papieren heeft, maar zich geen foutjes mag veroorloven.
Christopher Jarmuz (42e in de special, 27e algemeen): "De duinen waren mooi om te rijden. Maar ik verloor 5 tot 8 minuten doordat ik een navigatiefout maakte. Na de duinen was de special erg snel. Beter geschikt voor de zware KTM’s, die dan toch wat stabieler zijn. Maar ik ben tevreden, en ik ben nog een plaatjes gestegen ook. De liaison was 140 kilometer lang offroad, met veel fesh-fesh. Soms zag je echt helemaal niets. Het deerde me niet, want de rally duurt nog maar 1 dag....."
Gerben Vruggink (51e in de proef, 44e algemeen) had het idee dat de één na laatste dag wel niet zo zwaar zou worden. Toch viel dat tegen. "Het begon meteen met zware knippen en stof. Daarna de duinen in, die in het begin moeilijk waren, maar later vooral mooi. Vervolgens een hard snel pad, dat we lang aanhielden. Na de special volgde de verbinding. Het eerste deel bleek 140 kilometer lang offroad te zijn, zelfs een stuk moeilijker dan de special zelf! Dat viel tegen. Ik dacht wel even een pizza’tje te scoren. Maar eenmaal op het asfalt was het een lange rechte weg, zonder dat we ook maar een dorp of benzinepomp passeerden."
Patrick Trahan (52e in de special, 54e algemeen) staat aan de vooravond van zijn eerste finish in de Dakar, na twee eerdere pogingen. "Ik voelde me weer helemaal thuis in de duinen vanmorgen. Overal stonden rijders vast, ik ging wel 20 man voorbij. Op het snelle stuk heb ik me rustig gehouden. De motor bewoog alle kanten uit in die mulle stukken. Het idee alleen al nu te vallen bezorgde me stress. Na de special volgde de moeilijke 140 km offroad verbinding. Extra gevaarlijk met de auto’s die ons daar inhaalden in het fesh-fesh, maar de moeite niet meer namen om hun sentinel te gebruiken om ons te waarschuwen dat ze er aankamen, omdat ze niet meer in de special zaten."
Tonny Krabbenborg (63e in de special, 76e algemeen) en Alois Ressing (77e in de special, 77e algemeen) zijn uiteindelijk lopend over de finish gekomen. 140 kilometer voor het bivak (op de verbindingsroute) gaf de motor van Tonny de geest. Na een tijdje wachten kwam Alois voorbij en die heeft maatje Tonny op sleeptouw genomen. Tot vlak voor de finishpost hier bij het meer waar het bivak gelegen is. Toen gaf ook de motor van Alois de geest, waarschijnlijk warm gelopen.
Al duwend, helemaal kapot en onder luid gejuich van de toeschouwers kwamen beide mannen de streep over.
Gehaald! Nu moeten de monteurs aan de slag, en krijgen beide motoren weer een goed blok, zodat ze morgen samen de laatste special kunnen uitrijden. Respect voor de spirit en doorzettingskracht van beiden!
De laatste dag! Van Santa Rosa naar Buenos Aires. Bij aankomst gaan de motoren in het parc fermé bij La Rural, net als bij de start. Dan volgt op zondag de finishceremonie, en zit Dakar 2010 erop! Maar zover is het nog niet! Een verbinding van 166 kilometer wordt gevolgd door een special van 202 kilometer, die naar verwachting heel snel zal zijn. Bij de finish van de special is al een klein feestje, dat is eigenlijk de echte finish van de rally voor de rijders. Het podium op zondag in Buenos Aires is dat zeer zeker niet…
