Januari was zonnig. Althans, daar waar ik was . Februari was daarom ineens wel heel erg koud. Er lag hier zelfs sneeuw. In februari heb ik veel gewandeld. Normaal doe ik dat niet, maar dit zou goed zijn voor het herstel van mijn blessures. Lichte belasting en inspanning bevorderen het herstel. En helemaal niets doen en thuis zitten zit ook niet in mijn aard.
Inmiddels is het maart en klaart het op, de lente begint. Over een uurtje (21.00 uur) vertrek ik weer naar Tunesië voor een volgende Honda Desert Adventure. Het is 3 dagen reizen voordat we op de plaats van bestemming zijn, maar daar is het dan wel weer zonnig. Een déjà vu...
Mijn herstel verloopt tot nu toe naar wens. Geduld is het toverwoord. En als het om blessures gaat heb ik dat meestal wel. Even dan… Volgende week stap ik voor het eerst sinds Dakar weer op de motor. En dat maakt mij eigenlijk wel een klein beetje zenuwachtig. Tot nu toe heb ik nog niet gereden. Ik heb veel gewandeld, een paar keer gefietst (op straat) en ben vorige week voor het eerst gaan joggen (hardlopen kan ik het nog niet echt noemen). Het voelt goed om eindelijk weer een klein beetje te bewegen. Maar pijnvrij ben ik nog niet en daarom ben ik dus best wel zenuwachtig voor het motorrijden. Hoe zal het gaan?
Ik ga er vanuit dat het wel los loopt. Dat doet het meestal. Gewoon niet teveel over nadenken en lekker gaan rijden.
Ik weet nu in ieder geval de volgorde van afstappen weer. Eerst stil staan en dán afstappen. En niet andersom zoals ik in januari deed…
