Mirjam
Enduro is niet echt mijn ding, maar ik kan er veel van leren en het is een goede training voor Dakar. In Nederland kom ik meestal zonder problemen de route rond. Nederland is een vlak land en wij kennen hier alleen maar zand. In het buitenland wordt het al snel iets moeilijker en heb ik nog veel te leren. De landen om ons heen hebben wel hoogte verschil en ook een ander soort ondergrond. Daar moet je kunnen klimmen en afdalen in de bergen op/over de stenen.
In Nederland rij ik tussen de heren, omdat er hier geen damesklasse is. Maar in de meeste andere landen is er al wel een enduro klasse voor dames. Zo ook op het EK en WK enduro. En dat leek mij natuurlijk wel een uitdaging om een keer aan mee te doen :-)
Afgelopen weekend, zaterdag 17 en zondag 18 Juli werd de 3e wedstrijd van het EK enduro gereden in Val di Nizza, Italië. Ik moet eigenlijk meer in het buitenland rijden, maar daar zijn niet altijd de mogelijkheden en de middelen voor. Zo'n wedstrijd als deze is goed georganiseerd en perfect om ervaring op te doen. En ervaring opdoen kun je alleen door dingen uit te proberen. Je moet toch ergens beginnen, nietwaar...?
Ik kon niemand meekrijgen, dus vertrok ik dinsdagochtend, in mijn busje, richting Italië. Dinsdag avond heb ik ergens een camping bij de Italiaanse grens opgezocht om te overnachten en woensdagmorgen ging ik weer verder. Zo halverwege de middag kwam ik, mooi op schema, op de plaats van bestemming aan, tegelijk met de familie Wassink en Plekkenpol. Onze bussen, caravans, campers en tentjes werden strategisch neergezet, lint werd gebruikt om plaats vrij te houden voor de laatkomers, en tegen het eind van de middag was alles geïnstalleerd.
Aan het begin van de avond gingen Mark (Wassink), Erwin (Plekkenpol) en ik de enduro proef alvast verkennen.
Even een korte, beknopte uitleg over enduro: In de enduro moet je meerdere rondes rijden en in iedere ronde heb je een aantal proeven. Op de route mag je niet te laat komen (krijg je straftijd) en het klassement wordt gemaakt a.d.h.v. de tijden in de proeven. In Italië was het zo dat wij op beide dagen 3 (dezelfde) rondes (van iets meer dan 2 uur) moesten rijden. In iedere ronde zat een crossproef, een enduroproef en een extreme test. Deze probeert iedereen voor de wedstrijd alvast te verkennen, zodat je gevaarlijke situaties van tevoren weet. En wanneer je weet hoe een proef loopt kun je seconden winnen, je weet waar je gas kunt geven en waar niet, je weet wat er komt.
De enduroproef was een prachtige, uitdagende proef, in de bergen, eindigend in een beekje, waarbij ik vooral in het laatste gedeelte niet te hard moest rijden, omdat ik daar technisch gezien zeker tekort zou komen door gebrek aan ervaring. De geschatte 'rij tijd' was 10 minuten, wij liepen 1 uur en 20 minuten over de proef tijdens onze 1e verkenning.
Donderdagochtend gingen we de crossproef verkennen, deze proef werd rond de 6 minuten geschat, waarover wij net iets minder dan een uur liepen. Voor mij was dit geheel onbekend terrein, heuvelachtig, met afhangende bochten en een bikkel harde ondergrond, maar zonder echt gevaarlijke dingen (tenzij je zelf een fout maakt).
Aansluitend gingen wij de enduroproef voor de 2e keer bekijken, dit keer gelukkig minder snel dan de eerste dag, nu liepen wij er 1 uur en 35 minuten over. De temperatuur was overigens moordend, 38 graden. De crossproef lag vol in de zon, de enduroproef in de schaduw van het bos, dat scheelde nog een beetje. Veel drinken dus!
's Avonds na het eten ging het voor mij mis. Tot nu toe zag ik het wel zitten, de crossproef zou goed komen, de enduroproef ook, ik maakte mij alleen een beetje zorgen over de route, of ik die wel rond kon komen. Maar behalve dat zag ik erg op tegen de zogenaamde 'extreme test' en deze had ik nog niet gezien. Uit betrouwbare bron (in Nederland) had ik vernomen dat de dames daar ook een 'lus' konden rijden (kost meer tijd en dus een slechtere klassering, maar is makkelijker rijden). Maar wat ik tijdens het verkennen zag, daar was ik alles behalve blij mee.
Er lagen duikers (betonnen buizen), boomstammen, opgestapelde boomstammen, zigzaggende boomstammen, nog meer boomstammen en aan het eind heel veel stenen in een beekje. En geen lussen.......
Ik moest dus overal overheen en dat zag ik niet zitten.
Ik ben vrijdagmorgen nog een keer gaan kijken, vrijdagavond nog een keer gaan kijken, maar daar werd het ook niet beter van. Ik moest overal overheen, zonder training, zonder dit ooit geprobeerd te hebben. In Nederland kennen wij dit helemaal niet. Hier mag dat niet, omdat het 'te gevaarlijk is'.
Vrijdagmiddag moesten wij onze papieren regelen en de motor laten keuren. Alles ging goed, totdat ik na de keuring er ineens aan dacht dat ik mijn motor niet had afgetankt en dat ik te weinig benzine in de motor had zitten om de eerste tankstop te kunnen halen. Na de keuring wordt de motor in het parc-fermé gezet. Dat is een afgesloten terrein en daar mag je niet meer komen. Ik kon dus mijn motor niet meer aftanken voor de start. Dan is er maar één oplossing en dat is iets op de route regelen.
100 Meter na de start begon de extreme test. Volgens mij had ik hartslag 200, want het zweet brak mij uit toen ik voor de eerste duiker stond. Ik ken de theorie, ik weet wat ik moet doen, maar of het lukte moest nog blijken. Ik reed stapvoets naar de eerste duiker en vlak daarvoor trok ik mijn motor op het acherwiel om hem ertegenaan te laten rijden. Volgens de 'kenners' zou alles 'vanzelf' gaan. Nou.... Niet dus! Maar tot mijn eigen verbazing kwam ik er wel zonder te vallen overheen, en ook over de 2e en ook over de volgende boomstammen en ook over de 3e duiker.
Daarna ging het wel mis, ik moest nog over een stapel opgestapelde boomstammen en ik kwam er wel bovenop, maar er niet overheen. Met behulp van iemand uit het publiek (die mij even een zetje gaf) kwam het toch nog goed.
Ook het beekje met de stenen kwam ik ongedeerd door. Wat een opluchting........ Mijn EK was na 5 minuten rijden voor mij al geslaagd :-)
Maar ja, toen het benzine probleem nog. Met dank aan Jan van Veen kreeg ik na een kilometer of 4, in het bos, in de heuvels, benzine. Jan was met de motor, met een rugtas, met daarin een paar flessen benzine via de andere kant de route opgereden en stond mij op de route op te wachten. Er werd snel getankt en ik kon met een gerust hart weer verder. Jan bedankt!
Bij de eerste tijdcontrole kwam ik al 3 minuten te laat, ik had zo hard gereden als ik kon, ook op de route, maar sneller kon ik gewoon niet. En gek genoeg voelde ik me al aardig 'op'. Misschien door de zenuwen voor de extreme, door de temperatuur, doordat het mijn eerste wedstrijd is sinds de Dakar en ik nog niet helemaal fit ben? Ik weet het niet...
Het tweede gedeelte van de route was veel moeilijker. Heel veel klimmen en afdalingen met veel los zand en dikke keien. Na de enduroproef vond ik één van mijn concurrentes, huilend en kermend van de pijn op de grond, in de bergen, op een smal pad. Ik stopte, waardoor ikzelf ook viel (schuine helling, met zand en stenen, te steil om stil te gaan staan) en vroeg nadat ik weer was opgestaan en mijn benzinekraantje dicht had gezet (als de motor ligt, loopt de benzine eruit als je het benzinekraantje niet dicht draait) of zij engels sprak. Ik probeerde haar gerust te stellen en ben toen terug gereden naar het laatste controle punt om daar te melden dat zij een arts nodig had. Daarna ben ik met de arts en enkele helpers (allemaal met de motor, laatste in de jeep met brancard) terug gereden naar het ongeval. Ik mocht daarna verder, maar dat blijft toch in je achterhoofd spoken. Ik was inmiddels de laatste deelnemer uit het hele veld, als mij iets zou overkomen, duurt het een half uur (ofzo) voordat iemand mij vind. Niet aan denken, doorrijden. Aan het eind van de ronde kwam ie weer... de extreme test... Weer mijn hartslag naar 200 door de zenuwen, maar ook nu kwam ik er zonder kleerscheuren vanaf :-)
Bij de tweede tijdcontrole kwam ik 17 minuten te laat. Je mag maximaal 30 minuten achterstand hebben, krijg je meer minuten, dan lig je eruit. Mijn motor werd afgetankt, mijn camelbag werd gevuld, ik dronk wat bouillon en at snel een half banaantje en toen door de 2e ronde in. De route was direct al een stuk moeilijker, er lagen sporen, er waren meer stenen naar boven gekomen en ik was natuurlijk ook niet meer zo fit als in de 1e ronde. Ik kwam zonder nieuwe straftijd (nog steeds 17 minuten dus) weer bij de 1e tijdcontrole aan, ook hier even iets eten en drinken en weer verder. Het tweede gedeelte ging duidelijk anders dan gepland. Eerst viel ik tegen een helling waar maar één heel diep spoor liep, gevuld met los zand. In de eerste versnelling en door mee te steppen kon ik na het optillen van mijn motor toch nog boven komen. Daarna kwam ik in het bos, nog voor de enduroproef vast te zitten bij het doorsteken van een beekje. Het spoor waar wij doorheen moesten rijden om weer op de kant te komen was inmiddels zo diep dat het achterwiel de bodem niet meer raakte. Ook hier kwam ik met wat wrikken en tillen weer uit/door. Toen viel ik nog op een helling waar wij halverwege rechtsaf moesten slaan. Dit was het punt waar ik mijn concurrente de eerste ronde op de grond vond. Toen dacht ik nog 'wat een raar punt om te vallen', toen ik daar de 2e ronde zelf lag vond ik dat al iets minder vreemd :-)
Maar door al deze energie vretende en tijdrovende acties kwam ik te laat bij de tweede tijdcontrole. Ik was inmiddels meer dan een half uur te laat. Dan lig je eruit. Maar ik zal eerlijk bekennen dat ik het na 2 rondes ook genoeg vond. Ik begon fouten te maken en daar zijn toch aardig wat afgronden waar je dan in kunt rijden en dat risico is het mij niet waard. Ik heb er niets te winnen en heel veel te verliezen. Ik had een super geslaagde dag, ik was 3 keer de extreme test goed doorgekomen en had 2 rondes helemaal volbracht. Ik was nog heel en mijn motor was ook nog heel. En dat voor een eerste keer in het buitenland, op een EK, ik was er blij mee.
Zondag verliep helaas wat minder. Ik had zaterdagmiddag mijn motor toch weer ingeleverd (terwijl ik dus niet gefinisht was) en ik had toestemming gekregen om zondag weer te mogen starten. De route was veel slechter geworden dan de laatste keer dat ik eroverheen kwam op zaterdag. Bij de eerste tankstop vond ik het genoeg geweest. Op het eerste deel van de route, het makkelijke deel, kwam ik al niet meer zonder vallen en opstaan rond. En het moeilijke deel moest nog komen. Ik was ook helemaal op, hoe het komt weet ik niet, maar het was zo. Ik heb nog wel de extreme test een keer gereden om te oefenen, maar deze telde voor mij al niet meer mee.
's Middags heb ik naar de wedstrijd gekeken en mijn spullen alvast afgebroken en weer ingepakt. Om vijf uur was het afgelopen, ik heb iedereen gedag gezegd en ben toen alvast een stuk opgereden om de file's op maandagmorgen een beetje te ontlopen. Ik wilde Milaan, de Gothard tunnel in Zwitserland en indien mogelijk de grensovergang bij Basel voorbij. Dat lukte en iets voorbij Basel heb ik een camping opgezocht en ben ik gaan slapen. Maandagmorgen ben ik verder naar huis gereden.
Mijn conclusie van dit weekend: Mooi, leerzaam en niets voor mij als ik niet meer ervaring in het buitenland kan opdoen. Ik kom duidelijk nog snelheid tekort op de route. Gebrek aan ervaring telt hier ook mee. Als ik dit echt serieus wil gaan doen, dan moet ik toch echt een paar keer per jaar naar Frankrijk of Italië om te gaan rijden. Met een gids die uit kan leggen. Het was een super training, ik heb veel geleerd en ik hoop dit toch in de toekomst een keer vaker te kunnen doen. Want ondanks dat ik officieel niet ben gefinisht was dit toch wel een schitterende en geslaagde ervaring :-)
Mirjam
Zoals beloofd! Nu onder het kopje 'Dakar Dagboeken' Dakar 2009!
Gr, Mirjam
Pagina 2 van 24
