Mirjam Pol: "Ik ben zo hard gevallen dat ik amper meer kan lopen, maar gelukkig is Dakar geen wandelvakantie"
De rustdag loopt ten einde. Bij veel teams wordt er nog keihard gewerkt. Zo ook bij Dakarsport/Team Honda Europe. Vadim Pritulyak is pas aan het eind van de middag in het bivak gearriveerd. Hij heeft heel veel geluk als de organisatie coulant is en hem op de startlijst zet voor morgen, want eigenlijk was hij te laat om nog verder te mogen. Als teammanager Henk Hellegers het goede nieuws komt brengen krijgt hij een dikke high five van Vadim.
Pritulyak heeft de tanks kapot gehad, waardoor hij veel benzine verloor. Met lang wachten en bietsen bij deelnemers en publiek wist hij pas na 13 uur de finish te halen. Onderweg reed hij ook nog even een paard met ruiter aan.... Omdat het 2e gedeelte van de verbinding over hele hoge bergpaden ging met moeilijke trialsecties besloot hij om samen met een Fransman terug te rijden naar Mendoza. Vandaar zijn ze over de weg naar Valparaiso gereden...
Als ASO zich letterlijk aan de regels had gehouden, zaten er nu heel wat deelnemers minder in het bivak. Want heel veel auto’s en trucks stonden nog vast in de duinen. Natuurlijk moet de organisatie ook inspringen op dit soort situaties, wie de geschiedenis van de Dakar erop na kijkt weet dat dit soort incidenten zich bijna elke editie wel voordoen. Vooral het feit dat nog heel veel snelle assistentietrucks met de broodnodige onderdelen vast stonden, zou bij uitsluiting voor een flinke rel gezorgd hebben.....
In stage 10 en 11 gaan de beslissende klappen uitgedeeld worden. Het rondje Copiapo-Copiapo en de daaropvolgende marathonetappe gaan nog heel wat uitvallers opleveren. Een aantal deelnemers maakt zich zorgen. De hitte in de droogste woestijn ter wereld, de Atacama woestijn, is voor wie niet goed voor zichzelf zorgt (lees: veel drinkt) ronduit gevaarlijk. Volgend Chileens Dakarveteraan Carlos de Gavardo zijn de duinen rond Copiapo wel rijdbaar, maar een special van 670 kilometer is hoe dan ook zwaar en lang....
De aankomst in Cordoba belooft ook iets bijzonders te worden. Het schijnt dat er al dagenlang duizenden toeschouwers langs de route kamperen, er worden meer dan een miljoen toeschouwers verwacht in de stad zelf. Dat belooft wat. De deelnemers zal dat op dit moment een zorg zijn. Zij leven van dag to dag, en hebben maar een ding voor ogen: aankomen in Buenos Aires....
Jurgen van de Goorbergh: "De top dertig bevalt me prima!"
Mick Extance en Steve Bowyer werken al 25 jaar samen: "Ja ook wij hebben wel eens onze momentjes"
Gerben Vruggink, monteur van het team: "Volgend jaar rij ik zelf!"
