Het zit namelijk zo: Voor een paar weken terug ben ik tijdens de 3-uurs cross in Halle even ‘onbedoeld afgestapt' (lees; gevallen). Ik reed op een springbult af en ben daar verkeerd losgekomen van de grond. En als je al verkeerd loskomt van de grond, dan is het ook al zo goed als zeker dat de landing ook niet goed gaat.
En dat was bij mij dus ook het geval. Mijn motor sloeg dwars tijdens de landing waarna ik naar de grond werd gelanceerd. De klap ving ik op met mijn schouder. Na de valpartij ben ik nog een paar ronden doorgereden. Toch vertrouwde ik het niet helemaal, dus heb ik na een rondje of 4 de baan verlaten. De wedstrijd telde nergens voor mee en ik had daar niets te winnen.
In eerste instantie zag het er niet zo goed uit (mogelijk schouderblad gebroken/gescheurd), maar na een week voelde het al veel beter en zijn er opnieuw foto's gemaakt waarop niets serieus te zien was. Conclusie: Alleen maar kneuzingen en bloeduitstortingen. Maar ja, dit is dan gelukkig niet ernstig, het zorgt wel voor licht beperkte mobiliteit en minder kracht (kan gewoon niet omdat het te pijnlijk is).
Als gevolg daarvan heb ik dus een paar weken alleen maar gezwommen, hardgelopen en gefietst (helaas...).
Mijn schouder beweegt inmiddels weer in alle gebruikelijke richtingen en de pijn is grotendeels weg, dus afgelopen weekend werd het weer eens tijd voor een eerste ‘proefritje'.
Zaterdag waren hier in de buurt geen banen open om te trainen. Ze zaten óf dicht door de hevige regenval, óf hadden andere activiteiten waardoor er niet getraind kon worden. En ik wilde persé dit weekend weer gaan rijden (weer of geen weer....). Zaterdag viel dus letterlijk ‘in het water'.
Zondag was er een offroad rit in Havelte, maar ik beschik niet over een motor met een kenteken (heb alleen een crossmotor) en kon die helaas ook niet meer op tijd op de kop tikken (dat is overigens vanaf volgende week opgelost). Dus zat er niets anders op dan op zondag ergens een crossbaan op te zoeken om te trainen. En ook dat was niet makkelijk. De meeste banen waren beter te berijden met een waterscooter dan met een motor...
Op de website van Arnhem werd gemeld dat de baan in perfecte conditie was, alleen werd daar zondag een clubwedstrijd gereden. En ik wilde eigenlijk rustig gaan trainen en niet direct een wedstrijd rijden, maar ik zag weinig andere opties. Dus zat ik zondag weer voor het eerst op de motor. En dat ging geheel naar wens (op de uitslag na). Geen last van mijn schouder, conditioneel makkelijk vol te houden en gewoon heerlijk gereden, goed voor het vertrouwen.
Volgend weekeind staat de enduro van Bergeijk op het programma. Nu begint het serieus te worden... De Nederlandse enduro's rij ik op dé motor. Dus niet op mijn ‘kleine' CRF250R waarmee ik cross, maar op het grotere broertje, de CRF450X. Dat is dé Dakar motor (nog wel zonder kit/opbouw uiteraard).
Het aftellen begonnen......... Op naar Dakar..............
