En daar ben ik dan weer! Veel mensen zullen mij natuurlijk niet gemist hebben, maar ik ben even 11 daagjes op vakantie geweest in Marokko. Vakantie? Ja! Ik heb daar deelgenomen aan de Shamrock Rally, ter voorbereiding op Le Dakar.
Ons doel was het kennismaken met het echte Dakar materiaal en het testen daarvan. Zelf zag ik de rally als ‘de generale' voor Dakar. Het hele jaar ben je al met de voorbereidingen bezig voor Le Dakar en pas nu, begin november, kom je erachter of je de juiste keuzes hebt gemaakt m.b.t. team, motor, sponsoren, trainingsaanpak, enz.
De Shamrock Rally is een wat kleinere rally, met wat minder kilometers en wat minder deelnemers, maar met hele variërende routes die heel goed zijn om te trainen voor Dakar.
Doordat dit een wat kleinere rally was en de klassering niet belangrijk was (wij waren daar immers om het materiaal te leren kennen en te testen, niet voor een klassering), voelde de rally voor mij ook veel relaxter aan. Daarnaast zaten we in een hotel, i.p.v. in een tentje! Dus na het rijden kon je je 's avonds gewoon fatsoenlijk douchen (en ze hadden zelfs 20 min. warm water, ongekende luxe!).
Maar voordat u echt de indruk krijgt dat dit één of andere ‘vakantierally' was, zal ik dat beeld even bijdraaien.
We hadden iedere dag een strak schema: 05.15 uur opstaan, 05.45 ontbijt, 06.00 melden bij de vrachtwagen en 06.30 vertrek. Eén voordeel, door de vroege starttijden 's ochtends, waren wij 's middags ook weer vroeg klaar (ergens tussen 13.00 en 17.00). En dan kon je nog even een uurtje genieten van het zonnetje en kijken naar de andere binnenkomende deelnemers. Je hoefde dus niet direct je roadbook klaar te maken, te eten en naar bed te gaan, zoals dat in de Dakar gebruikelijk is... Om 20.00 uur was er iedere avond rijders briefing. Hierin werden de uitslagen van die dag bekend gemaakt, wijzigingen in het roadbook voor de volgende dag doorgegeven en andere relevante (en ook niet relevante) zaken besproken. Officieel moet je als rijder 's avonds bij de briefing aanwezig zijn. De eerste avond was ik dat ook, daarna niet meer... Ik heb de eerste avond netjes 40 minuten stilgezeten en naar een briefing geluisterd die in zijn geheel in het Frans werd gegeven (en even voor de duidelijkheid, dat spreek ik niet!). Bij ons in het team is er maar één iemand die fatsoenlijk Frans spreekt, dus die werd aangewezen om iedere avond naar de rijders bespreking te gaan en aantekeningen te maken, om vervolgens na het eten (+/- 21.45 uur) alle informatie terug te koppelen aan de rest van de rijders en navigatoren binnen ons team. Om 21.00 uur was het dan eindelijk tijd voor het avondeten en om 21.45 uur voor de briefing (de Nederlands/Engelse versie). Daarna moest ik meestal mijn roadbook nog klaarmaken en dan kon ik rond 22.30 uur naar bed (in theorie). Zo zag mijn rally er dus in globale lijnen uit.
Maar hoe de rally zelf ging? Geweldig!
Ik heb in Marokko de motor goed leren kennen en ik had al snel een lekker ritme gevonden in het navigeren en het rallyrijden. De routes waren mooi en leerzaam, het weer zat mee, de motor reed super, conditioneel was het goed vol te houden, het navigeren ging geweldig (op één dag na), de klasseringen waren goed en het allerbelangrijkste; de sfeer zat er goed in en het team voelt vertrouwd aan.
Kortom... Dakar mag van mij morgen beginnen!
Ik heb gedurende de rally niets geks meegemaakt. Ik heb geen abnormale valpartijen gehad (althans, niet tijdens de wedstrijd, wel één buiten de wedstrijd, op straat..., maar daar kom ik nog op terug...) en slechts één ‘normale valpartij'. De eerste 2 etappes werd ik respectievelijk 11e en 13e, geheel boven verwachting (49 deelnemers). De 3e etappe werd ik onverwacht 5e, puur en alleen door goed navigatiewerk. Bijna alle rijders reden verkeerd, behalve.... ik. De volgende dag werd het nog gekker. Hier werd ik 4e en weer was de oorzaak mijn goede navigeren. Ik heb in deze dagen ik weet niet hoeveel motorrijders geholpen die de weg kwijt waren. En uiteindelijk reden ze allemaal achter mij aan... Dat doet je stiekem toch wel goed... Maar ja, met goeie klasseringen komen er ook hoge verwachtingen.... En dat vond ik wat minder leuk. De volgende dag moest ik als 4e starten. Paulo Concalves (teamgenoot van mij, rijdt voor Honda Repsol) was 1e, Henk Knuiman 2e, David Fretigne (rijder voor Yamaha Frankrijk) 3e en achter dit rijtje namen stond ik dus als 4e op de lijst... Heel raar... (en heel mooi ook).
Er stond een mooie duinetappe op het programma met een hoge gemiddelde snelheid. Dit is de enige dag dat ik een foutje heb gemaakt en onderuit ben gegaan. De eerste 36 km na de start was het terrein vlak en snel, daarna werd het terrein ongelijker en ruiger. Er was veel kamelengras (niet mijn favoriete ondergrond) en ik had net snelheid geminderd omdat ik het terrein verraderlijk vond. Met die snelheidsvermindering was ik 3 minuten later toen ik van de motor afstuiterde heel blij. Ik raakte een pol met kamelengras, en nog één, en nog één, en nog één... Na de eerste aanraking dacht ik nog heel even dat het goed zou gaan en dat ik de motor kon corrigeren, maar daarna raakte ik een tweede, een derde en een vierde graspol en toen ging ik er toch echt wel af.
De valpartij was niet eens zo heel hard (55 km ongeveer), maar was helaas in ‘struisvogelstijl' zoals ik dat meestal noem. Ofwel, de kop als eerst het zand in. Mijn hoofd en nek moesten de klap dus volledig alleen opvangen. Toevallig reed ik deze rally voor het eerst met de Leatt-brace om te testen voor de Dakar rally. En na deze valpartij was ik ineens helemaal overtuigd van het nut ervan.... Ik ben daarna gewoon weer verder gereden, maar helemaal zuiver was ik niet meer. Uiteraard had ik last van de klap (hoofdpijn) en mijn ogen zagen ook niet alles meer...
Toch was dit één van de allermooiste dagen. De eerste 36 km was op hoge snelheid langs de duinen, op een mul zandpad en alleen maar ‘recht oet, recht an' (voor de mensen buiten Twente/Achterhoek betekend dat gewoon: rechtdoor). Daarna was het hobbelen door het kamelengras (waar ik er dus even afging) tot aan kilometer 58, waarna de duinen kwamen. Ik weet nog dat ik door de duinen reed en dat er voor mij maar 3 spoortjes in het zand lagen. In de Dakar liggen er meestal al tussen de 50 en 80 sporen. Nu waren de duinen nog helemaal gaaf. Ik zat echt te genieten van de route, het rijden en de omgeving. Eigenlijk wilde ik afstappen en een half uurtje op een duin gaan zitten om te genieten van het uitzicht...
Om even terug te komen op mijn ‘andere' valpartij... Deze was op straat in een vissersdorpje, 's ochtends op de verbindingsroute voor de start. Het was nog donker en wij, Paulo (Portugees), Christopher (Pool), Vadim (Rus) en ik waren onderweg naar de start van de etappe. Vadim reed voor mij en ineens zag ik hem onderuit schieten, op een rechte weg, zonder aanleiding! Zijn motor schoof voor hem uit en hij gleed recht voor mijn voorwiel. Uiteraard wilde ik hem ontwijken (tsja, het is toch een teamgenoot) en binnen een fractie van een seconde gleed ik achter hem aan over het asfalt. Mijn motor gleed vol snelheid, net langs onze Rus en omdat het nog donker was zag je de vonken van de motor afslaan. En dat gewoon op een rechte weg! Achteraf gezien lag daar allemaal olie op straat. Visolie wel te verstaan. Sowieso zie je dat in het donker niet en ik heb ook nooit geweten dat het kwaad kon. Maar goed, weer wat geleerd. Dus ik kwam al met schade aan het begin van de etappe. En niet alleen de motor had schade, ook mijn kleding. Ik had maar één broek en één shirt voor deze rally en die waren allebei beschadigd en/of gescheurd. En dat terwijl wij de volgende dag foto's en opnames moesten maken voor onze websites.
Maar behalve dit akkefietje en mijn valpartij in het kamelgras ging de rally voortreffelijk. Eén dag ben ik lichtelijk verdwaald... of eigenlijk, behoorlijk verdwaald... Ik kwam binnen na 245 km, terwijl de route slechts 190 km was. Met het zoeken naar de goeie weg ben ik ruim 1,5 uur kwijtgeraakt. Ik was het op dat punt niet helemaal eens met het roadbook, maar goed, het is te makkelijk om het daar op af te schuiven. Uiteindelijk kwam het toch nog goed. Ik had een hele snelle 2e ronde (alle routes rijden we 2x) en doordat ik niet de enige was die verdwaald was (bijna iedereen was de weg kwijt) werd ik alsnog 11e die dag.
De laatste etappe was er ook eentje om te onthouden. De eerste 60 km ging over het strand. Gewoon plank gas en zo plat mogelijk op de motor! Prachtig! De moeilijkste duinen hadden ze voor de laatste dag bewaard. We hadden ongeveer 20 km duinen, waarvan 5 km echt moeilijk waren. De auto's en de vrachtwagens mochten daar niet langs (als ze vast komen te zitten kan niemand ze helpen, ook de organisatie niet), die hadden een andere route gekregen. Ik ben daar een paar keer een duin afgetuimeld, heb een aantal keer vast gezeten, ben weer verkeerd gereden, enz. Kortom: dit was eigenlijk de meest leerzame etappe. Dit was gewoon ouderwets zwoegen...
Uiteindelijk ben ik 7e in het totale klassement geworden.
Mijn conclusie: Ik heb een geweldige rally gehad en ga met een ‘big smile' richting Dakar...
Voor de mensen die de verrichtingen van ons hele team willen volgen, die moeten even kijken op http://www.dakarsport.com/ (hier staat al het nieuws m.b.t. ons hele team, dus inclusief de verslagen van de auto's en de vrachtwagens). En op de site van HT Rally Raid, http://www.honda-dakar-rally.com/ is al het nieuws m.b.t. onze motorrijders te volgen.
Op deze sites staan meer verslagen van de Shamrock en ook meer foto's!
