Ongeloof… Ik weet niet hoe ik het anders moet beschrijven.
Je werkt met een team van mensen een jaar lang naar een evenement toe.Ieder moment van de dag, seconden, minuten, uren, dagen, weken, maanden… een jaar lang! Voor dat ene evenement. Hét evenement.
Overal wordt rekening mee gehouden. Er zijn honderden scenario’s.Wat als dit gebeurt.. wat als dat gebeurt.. Maar hier hou je geen rekening mee.Dit kán gewoon niet. Dit kán gewoon écht niet. En toch is het gebeurd…
Iedereen is met Dakar bezig. Ook de mensen om je heen… Thuis, op het werk, je trainers, je sponsoren, iedereen! Iedereen leeft naar dat ene evenement toe (of heeft er onder te lijden). En iedereen moet inleveren of bijdragen in de vorm van tijd, geld, energie, enz. Familie, vrienden en kennissen worden aan de kant gezet. Daar is aan het eind van het jaar even geen tijd meer voor. Alles wordt aan de kant gezet voor dat ene evenement…
En dan gaat het niet door…
Je weet dat er problemen zijn in Mauretanië en je weet dat er mensen neergeschoten zijn, maar dat gebeurt iedere dag in ieder land, overal op de wereld. Dat is hoe dan ook een treurige gebeurtenis, maar het zijn helaas de feiten. En iedereen denkt, ‘dat overkomt mij niet’.
Dan komen er geruchten. Dakar zou wel eens niet door kunnen gaan… Er wordt met elkaar over gesproken, maar nog steeds houdt niemand er rekening mee dat Dakar echt niet door zou kunnen gaan. Er zijn teveel mensen bij betrokken, er zit teveel tijd in, teveel energie, teveel geld, teveel van alles…
En dán worden de geruchten hardnekkiger. Vrijdagochtend, tijdens het ontbijt horen wij dat de keuringen stil zijn gelegd en dat de organisatie een spoed briefing heeft ingelast voor alle deelnemende teams!Eén dag na onze keuringen waarbij alle motoren en alle papieren zijn goedgekeurd. Eén dag voor de start. De Dakar zou wel eens niet door kunnen gaan…
En nog steeds houdt niemand er rekening mee, nog steeds niet… Maar na de geruchten komen er telefoontjes. En even snel daarna komt de officiële bevestiging!
Dakar gaat niet door!
Een jaar lang, trainen, reizen, investeren, enz. Weg!Nieuwe mensen, nieuwe motor, nieuw team, andere trainingsaanpak…Ik ben er klaar voor, mijn motor is er klaar voor, mijn hele team is er klaar voor!
Ik kijk om mij heen en zie alleen maar verslagen mensen. Ons hele team is op dat moment in de lobby van het hotel. Ik zie alleen maar verliezers. Iedereen heeft verloren, de teammanagers, de monteurs, de overige helpers, de rijders, iedereen!
Dakar gaat niet door!
Bij de een zie je de verslagenheid, bij de ander de tranen en bij de volgende de onverschilligheid. Iedereen verwerkt het op zijn/haar eigen manier.
Tsja, en dan…? Geen idee… Afwachten… Zorgen voor een terug reis…
Ik kan nog een dag blijven en dan met het vliegtuig terug, maar ik heb daar een fout gevoel bij. Dan is het verhaal voor mij niet af… Dan klopt het niet… Ik kan ook met de assistentie mee in de auto, rond de 30 uur rijden… Voor mijn gevoel een veel beter idee. Stom eigenlijk… 3 uur vliegen of 30 uur rijden, kies maar...Maar dat is een soort van afsluiting. Nog heel even het ‘team’ gevoel én 30 uur de tijd om na te denken over wat er gebeurt is en hoe nu verder. Nog 2 dagen uitstel… Nog 2 dagen een klein beetje Dakar gevoel, nog 2 dagen een klein beetje team gevoel. En dan zijn we weer thuis. Dan is het definitief voorbij…
En zo is het gegaan.
Dit was Dakar 2008. Geen spannende strijd, geen sterke verhalen. Deze Dakar gaat de geschiedenisboeken in als ‘de Dakar die al was afgelopen voordat ie begon…’
Dit gaat zeker nog een hele nasleep krijgen. De organisatie heeft bekend gemaakt dat zij voor het eind van deze maand met een persbericht naar buiten willen komen waarin ze meer informatie gaan brengen over de volgende Dakar.
Tot die tijd is kunnen wij alleen maar afwachten…