Grand Prix Lierop
Vorig jaar heb ik tot 2 maal toe een poging gedaan om mij te kwalificeren voor een dames Grand Prix, maar ben daarin 2 maal niet geslaagd. Deze GP's waren in Duitsland en Zweden, beiden op harde banen. Er zaten voor mij een aantal grote nadelen aan deze wedstrijden. Ten eerste had ik geen motor (tsja, das altijd lastig rijden), was ik ongetraind en ligt mij een harde baan ook absoluut niet. Twee keer viel ik net buiten de eerste 30 (die zich dus kwalificeren en mee mogen doen).
Dit jaar zag ik mijn kans. De GP kwam naar Lierop, dé zandbaan van Nederland. En zand, dat ligt mij dus wel.... Daarnaast had ik net 2 weken daarvoor mijn nieuwe motor opgehaald (Honda CRF 250 R). De timing was dus perfect, want in die twee weken kon ik de motor nog even goed testen, konden er nog wat dingen worden aangepast zoals de banden en de vering en werd de afstelling nog even verfijnd.
De baan lag mij, de motor liep perfect en ik ben beter getraind dan vorig jaar. Dat moest goed komen volgens mij.
Voor Lierop wilde ik in nieuwe kleding gaan rijden. In de kleuren van mijn nieuwe hoofdsponsor SMART IT Services (paars). En uiteraard moest er een nieuwe stickerset op mijn motor. En zoals gebruikelijk moest dat allemaal op het laatste moment gebeuren.....
Des al niet te min zag ik het allemaal wel zitten. Theoretisch gezien maakte ik kans om mij te kwalificeren. En of ik dat nu als 1e of 30e zou doen, dat maakte mij niet uit. Kwalificatie zou al een hele vooruitgang betekenen. Zaterdags hebben wij eerst 2 vrije trainingen gehad en dat zag er allemaal wel goed uit. ‘S avonds om 18.00 uur was het dan eindelijk zover: de tijdtraining (kwalificatie training). Ik reed een 22e tijd, yes! Gekwalificeerd! Zaterdagavond vroeg naar bed. En zondag er vroeg weer uit voor de vrije training om 8 uur.
Om 11 uur was de start van de eerste manche. Omdat ik een 22e tijd in de tijdtraining had neergezet hoopte ik mij in de wedstrijd bij de eerste 20 te kunnen rijden om daarmee een paar WK puntjes te pakken. Dat zou toch helemaal geweldig zijn?
De wedstrijd was loodzwaar. Ik had een slechte start, maar een hele goeie eerste ronde. Ik reed al snel rond de 20 plaats. Ik zag mijn concurrentes links en rechts op en naast de baan liggen in het zware zand. Het rijden ging eigenlijk wel goed, maar ook ik kon het moeilijk volhouden, zeker aan het eind. In de eerste manche maakte ik één belangrijke fout (ik maakte er wel meerdere, maar alleen deze had gevolgen). Er zat een hele lange afstap (springbult) in de baan, die ik al een aantal keren had gesprongen. Ik was in gevecht met een andere rijdster toen wij vrijwel tegelijk op de afstap aankwamen rijden. Ik wist dat zij de afstap niet sprong, dus ik dacht ‘ik hou het gas open, dan ben ik erlangs'. Ik ging er veel te hard over en landde te ver achter de afstap. Ik kon de klap niet helemaal opvangen waardoor ik de controle over het stuur even kwijt was. Ik slingerde over de baan en wist de motor net weer onder controle te krijgen voor de volgende springbult. Daar gaat je hart toch echt even sneller van kloppen, pfff......
Uiteindelijk werd ik als 19e afgevlagd. Jippie, 2 WK punten in mijn eerste Grand Prix!!!!!!!!!
De tweede manche zag ik helemaal zitten. De baan was alleen maar zwaarder geworden en ik ging er vanuit dat iedereen conditioneel kapot zou gaan (ik zat er ook al wel flink doorheen, maar dacht er minder last van te hebben dan mijn concurrentes) en dat er voor mij misschien nog wel een betere klassering in zou zitten dan een 19e.
Ik had wederom een slechte start en een goeie eerste ronde. Althans, een goeie eerste ½ ronde. Halverwege de 1e ronde werd ik onverwacht van mijn motor afgereden. Er kwam ineens iemand van rechts terwijl er toch echt maar één rijrichting is (en op de baan heeft rechts géén voorrang). Ik werd in de lucht geraakt (springbultje) waardoor ik viel. Ik lag achter een springbult, dus eerst was ik de achterliggende rijders aan het ontwijken, voordat ik overreden zou worden, pas daarna kon ik mijn motor oprapen, aantrappen en als laatste aan de wedstrijd beginnen. Binnen twee rondjes had ik weer aansluiting met de rest van het deelnemersveld en een aantal rondes later lag ik alweer rond de 20e plaats. Totdat....... ik nog een keer onderuit ging, dit keer geheel door eigen schuld. Hier verloor ik gelukkig maar één plaatsje mee, maar die heb ik in de laatste ronde nog weer terug weten te pakken. En uiteindelijk werd ik in de 2e manche alsnog 20e, inclusief die 2 valpartijen. Helaas niet waar ik op gerekend had, maar ik ben zeer tevreden met deze prestatie, zeker gezien de valpartijen. En dankzij de 20e plaats pakte ik nóg 1 WK puntje.
Conclusie: Het was super gaaf om mij te kwalificeren, voor zoveel publiek te mogen rijden en in mijn eerste Grand Prix gewoon even WK punten te pakken...
Volgend jaar weer.......
