Ik heb een hele oude Honda MT. En die MT staat het hele jaar door ergens in een hoekje in de schuur. Slechts één keer per jaar mag ie naar buiten en wordt ie ingezet tijdens de jaarlijkse 8-uurs cross in Buurse.
En afgelopen vrijdag was het weer zover. Al heel lang ben ik ieder jaar, met mijn oude Honda MT én Rob Homan (2e rijder) van de partij.
Dit jaar gingen heel veel dingen anders dan normaal. De start was anders, de finish was anders, de regels waren anders en ga zo maar door. Maar dat mocht de pret niet drukken, sterker nog, het heeft de pret alleen maar weer vergroot.
Zo ging het met de start al ‘fout’. Ieder jaar vindt er een ‘Le Mans’ start plaats. Eén rijder staat met de brommer opgesteld naast de baan. De andere rijder staat in de feesttent. Wanneer het startschot valt rent de rijder vanuit de feesttent (een paar 100 meter) naar de brommer, springt erop en rijdt weg. Als het goed gaat tenminste...... Rob startte en ik stond klaar met de brommer. Hij kwam aanlopen en ........... liep mij volledig voorbij.
Door de ‘chaos’ had ie mij niet zien staan. De brommer stond al in de versnelling, dus ben ik er maar snel opgesprongen en slalomment tussen alle deelnemers door (die ook op zoek waren naar ‘hun’ brommer) achter Rob aangereden (die inmiddels al halverwege was).
Toen ik naast/acher hem reed kon ik hem op zijn schouder tikken en hem alsnog de brommer afgeven, anders had ie de baan lopend rond gemoeten...... Maar goed, hij kwam de eerste ronde toch al als 27e, van de 100 deelnemende teams, door.
De 8 uurs race verliep, op de start na, zoals verwacht. We zweefden in de standaardklasse rond de 10e plaats, moesten 2 keer de bougie vervangen tijdens de regen én het was weer ouderwets glibberen en glijden met onze bromfiets bandjes (weinig profiel, dus geen grip).
Kortom: Alles ging zoals het normaal ook gaat.
En ieder jaar komen er mensen met de vraag of het niet eens tijd wordt dat wij met beter, sneller materiaal gaan rijden. Maar wat is beter? Oké ik geef toe, onze brommer heeft geen snelheid, geen trekkracht, kan niet tegen water (dat laatste is wel een groot nadeel in Nederland) en ziet er oud en versleten uit. En ik geef ook toe dat ik daar veel aan kan veranderen. Niet aan het ‘oude’ maar wel aan het ‘versleten’ gedeelte!
Ik kan er crossbanden op zetten i.p.v. brommerbanden. Ik kan er andere tandwielen op gooien. Ik kan er een recht stuur op zetten i.p.v. het kromme stuur waar wij al jaren mee rijden te laten zitten, ik kan er nieuwe plastic kappen opzetten, enz.
Maar ondanks al deze gebreken én in tegenstelling tot heel, héél veel andere brommers heeft ie ons nog bijna nooit in de steek gelaten. En ook dit jaar niet. Hij heeft de brommer race gewoon weer volbracht. Theoretisch gezien dan.................
Eigenlijk heeft ie ons in de steek gelaten............ De brommer was al een halve ronde moeilijk aan het doen toen ik, tijdens het rijden, zag dat er benzine aan de zijkant van het blok liep. Maar mijn motto is altijd ‘zolang ie het doet, doet ie het, dus gewoon doorrijden’.
Maar vroeg of laat komt er dan een moment waarop ie het af laat weten. En dat moment kwam toen ik precies aan de andere kant van de baan reed, op het verste punt van de finish en de pitstraat. Ik heb snel de benzinekraan dichtgedraait en zag toen direct wat er aan de hand was. De benzinekraan was afgebroken aan één kant. En als er geen benzine door kan, loopt de brommer natuurlijk niet. Dus ik stond achterop het veld en zwaaide naar de pits dat Rob moest komen helpen. Ik begon inmiddels de brommer richting de pitstraat te drukken.
Rob kwam aangerent en ik liet hem de benzine kraan zien. ‘Druk hem maar over de finish!’ Druk hem maar over de finish? Het was dus al de laatste ronde (ik wist dat het het laatste uur was, maar niet dat de 8 uren al voorbij waren)? Ik had nog 200 meter te gaan en dan zouden wij weer een 8 uurs cross volbrengen. Het drukken gaat natuurlijk niet zo snel in de modder, maar het publiek vond het mooi. Uiteindelijk kwamen wij als 8e in onze klasse (standaard) over de finish, met veel applaus en aanmoedigingen vanuit het publiek.
Ons brommertje heeft het toch weer geflikt. Het is er één die thuis hoort in de klasse ‘goud van oud’!
Nu mag ie de schuur weer in en krijgt ie de rest van het jaar vrij i.v.m. ‘geleverde prestaties en bewezen diensten’. Tot volgend jaar Buurse, dan moet ie weer aan de bak.......
