Groeten uit Marokko
Het is niet te geloven. Zit je midden in de woestijn en dan heb je een hotel met internet verbinding. Snel even een korte update na 3 dagen rijden, trainen en testen.
Na een lange reis (begon al in NL met meer dan 2 uur vertraging) en een korte overnachting op de boot kwamen we maandag vroeg in Nador aan. Bij de douane hadden we direct al een klein probleempje (van 2 motoren hadden we geen groene kaart), maar dat werd vrij snel opgelost (vraag me niet hoe).
Toen het rijden. Vorig jaar heb ik voor het eerst kennis gemaakt met; het ezelspadje. Vorig jaar strandde ik er halverwege. Dit jaar had ik goede hoop om verder te komen. En dat kwam ik ook. Precies 3 meter verder om precies te zijn. Oftewel, ik haalde het dus gewoon weer niet. Maar goed, ik was niet de enige, en dat geeft de burger toch weer moet.
Na een ellendige eerste dag (direct al schade gereden) was ik blij dat we, enigzins te laat, (in het donker) toch nog aankwamen bij ons hotel. Mijn rechter voetsteun die speciaal verbreed is had ik weer origineel gemaakt, eigenlijk gewoon platgereden dus. Na te hebben gegeten en gedronken heb ik gesleuteld en het roadbook klaargemaakt. Om 2 uur kon ik eindelijk als laatste naar bed. Net als in Dakar.......
Dag 2 begon mooi, met een snelle, harde piste. Ook nu kwamen we pas weer in het donker aan. Ik heb nog niet de goeie verlichting, dus ik zag vrij weinig.
Dat kun je heel simpel oplossen. Dan moet je gewoon achter iemand gaan rijden die wel veel verlichting heeft. In mijn geval was dat Cor Karremans. Later heb ik mijn bril nog afgezet, om meer te kunnen zien in het donker (bril, met donker vizier), maar dat was geen succes, teveel stof.
Vandaag de eerste duinen gehad. En dat ging super. Geen kamelengras geraakt (zoals vorig jaar) en weer dat eerste vertrouwde gevoel terug gekregen (ben ik afgelopen jaar in Dakar ergens kwijtgeraakt). Surfend over de duintoppen.
Midden in de duinen was een prachtige MEGA duin. Prachtig om te zien, minder mooi als je er tegenop moet rijden. En uiteraard wilde iedereen kijken hoe hoog ie kon komen.
Mij leek de duin iets te hoog en te steil. Daniel ging als eerst, Bryan er achteraan, Martyn en Leo waren uiteraard al boven en Cor en ik stonden nog beneden. Doen we het wel, doen we het niet, doen we het wel, doen we het niet. Twijfel, twijfel, twijfel en uiteindelijk toch maar proberen................
Eerste poging: BOVEN. Zowel Cor als ik. Niet te geloven, zo verschrikkelijk steil en hoog.
Prachtig...................... Maar ja, als je naar boven gaat moet je vroeg of laat ok weer naar beneden. En dat is nog erger als omhoog. Je kunt remmen wat je wilt, maar zin heeft het toch niet. Je gaat dan toch veel harder dan je lief is zon berg af.
Maar goed, ook dat heb ik overleeft.
Volgende week uitgebreider verslag EN fotos.
Groeten uit Marokko,
Mirjam
Ps. Dit is getypt op een Marrokaans toetsenbord, dus veel leestekens e.d. kon ik niet vinden, mijn excuus daarvoor.........
