Bornerbroek Pit-bike klasse (zondag 24 september)
Wie kent het fenomeen buurtdag? Of familiedag? Of iets in die richting? Aan al deze dagen zit meestal hetzelfde nadeel. Ze worden in het weekend gehouden! En in het weekend heb ik meestal andere bezigheden. Zo ben ik opgegroeit. Sorry.......................
Zo hadden wij een leuke dag met de buurt gepland op zondag 24 september. En iedereen was aanwezig behalve…….. mijn broer (die zat in Engeland bij de motocross De Nation) en ik (ik zat iets dichter bij de deur, in Bornerbroek bij de autocross).
Ik was aan het begin van de week gebeld door Dukra-racing. Of ik zondag tijdens de autocross in Bornerbroek mee wilde doen in de pitbike klasse? Alles werd geregeld, ik hoefde alleen mijn kleding maar mee te nemen en op komen dagen. De pitbike, benzine e.d. werd allemaal geregeld. Das mooi………..ik voelde me net een prof!
Ik had officieel een motocross wedstrijd in Valkenswaard, maar met alle voorbereidingen m.b.t. Dakar kwam dat niet uit. Wat natuurlijk meetelt is het feit dat Valkenswaard ongeveer aan de andere kant van Nederland ligt en het 2,5 uur rijden is. Dus moet ik heeeeeel vroeg weg en ben ik heeeeeel laat terug. En dat kan best een keer, maar ik heb de laatste tijd al behoorlijk wat slaap tekort, dus ik moet op de terugweg ook nog eens oppassen dat ik niet in slaap val achter het stuur. En als ik dan heel laat (en moe) terug kom moet ik de motor nog schoonmaken, de bus nog uitpakken enz. En Bornerbroek is 5 minuten rijden. Die keus was dus snel gemaakt.
In Bornerbroek was het natuurlijk reuze gezellig, maar het rijden viel me toch even vies tegen. Ik heb zelf vorig jaar een pitbike van Dukra gekregen, maar daarmee rij ik alleen bij huis, op verhard terrein.
In de training deed ik de 1e ronde niets anders dan slingeren. Het is moeilijk sturen met zulke kleine wieltjes in dat mulle zand. Ik dacht het eindelijk door te hebben, totdat ik de laatste ronde onderuit schoot. Ik maakte de ronde af en net buiten de baan bleef mijn pitbike staan. Hoe kan dat nou………? De rijder achter mij gaf het antwoord, samen met mijn filter….die had hij op de baan gevonden, in de bocht waar ik onderuit was gegaan. Aha, oorzaak duidelijk. De filter werd weer gemonteerd, de carborateur werd schoongemaakt, aantrappen en…………….de pitbike liep weer als een zonnetje.
Er waren 12 rijders bij ons in de klasse. De eerste manche schoot ik weg en ging als eerste de bocht in, om als vijfde de bocht weer uit te komen……..tsja, kan gebeuren. Uiteindelijk finishte ik op een 5e of 6e plaats. Niet bijzonder goed, maar toch. De 2e manche was mijn start slechter en had ik nog een onschuldig valpartijtje, waardoor ik rond de 7e plaats eindigde.
Zowel de eerste als de tweede manche was er het één en ander gebeurd op de baan. In de vorm van afsnijden (het was een geschoven baantje, zonder linten) en in de vorm van valpartijen (het is echt moeilijk, ik heb denk ik iedereen wel een keer op óf naast de baan zien liggen).
Na de wedstrijd bleef ik nog even wachten op de einduitslag. Ik was toch wel een beetje nieuwsgierig. En wat schetste mijn verbazing (en dat van anderen), de lijst werd van 12 naar 6 afgeteld en daar zat ik niet bij. Mooi, een top 5 klassering. Ik keek nog even om mij heen naar de andere rijders en moest toen concluderen dat ik 5e was geworden. Daar kon ik best mee leven. Maar op de 5e plaats werd iemand anders genoemd. En toen begon ik te balen, was ik dan zo dicht bij het podium gefinisht? Ik stond daar en dacht zeker te weten wie de nummers 1, 2 en 3 waren, dus zou ik 4e zijn. En een 4e plaats is een rot positie. Net naast het podium. Maar op de 4e plaats werd mijn naam ook niet genoemd. Tot mijn stomme verbazing werd ik 3e en mocht ik toch het podium op (met een hele brede glimlach).
Ik was twee keer middelmatig geëindigd en stond toch op het podium. Maar door de omstandigheden (twee mensen gediskwalificeerd en voor de rest was bijna iedereen één keer goed en één keer slecht geëindigd) werd ik toch 3e.
Voor mij geld nog steeds ‘niet snel, wel betrouwbaar’. Constant rijden is dus ook een kunst.
