Al veel te lang geleden berichtte ik dat er weer kriebels waren (voor de mensen die dit niet begrijpen: bekijk dan mijn vorige update van 08-04-2006 even). Daarna is het een lange tijd stil geweest. Kortom het wordt weer eens tijd voor iets nieuws.
Wat heb ik sinds januari gedaan op het gebied van de motorsport? Eigenlijk niets. Helaas niets. Ik heb vorig jaar mijn crosser verkocht en het geld gebruikt voor Dakar. Na de Dakar heb ik mijn, door Arjan Brouwer in bruikleen gestelde motor, terug gegeven. En sindsdien zit ik dus eigenlijk al zonder materiaal. Nu moet ik heel eerlijk bekennen: de eerste 2 á 3 maanden na de Dakar kon het mij weinig schelen.
Maar toen......................toen begon het 'te lang' te duren. Ik wilde weer rijden. Maar goed, rijden zonder materiaal is lastig. Gelukkig had ik nog één 'kleine' troost.
Het ontvangst bij terugkomst in Borne, na Dakar was groots. Heel erg groots zelfs. Er waren mensen uit de uiterste hoekjes van ons land, van Groningen tot aan tilburg, en verder (ook vanover de grens). Over welke 'kleine' troost heb ik het dan? Dan heb ik het over een (mijn) prachtige pit-bike van Dukra-Racing.
Deze pit-bike zorgde toch nog voor het nodige 'rijdende' plezier.
Heb ik dan helemaal niets gedaan? Jawel. 2x zelfs, maar helaas zonder succes. Dit jaar waren er twee WK GP Dames motocross wedstrijden waarvoor ik was uitgenodigd. De eerste was in mei in Teutschental (Duitsland) en de tweede in Juli in Zweden.
In Duitsland heb ik totaal onvoorbereid aan de wedstrijd deelgenomen. Ik mocht meedoen aan de wedstrijd, maar kon niet op tijd aan een motor komen. Twee dagen voor vertrek heb ik nog een motor kunnen regelen, 1 keer getraind om de motor een heel klein beetje te leren kennen (en meer tijd had ik ook niet), en toen op naar Teutschental. Vrijdag machine keuring, zaterdag vrije training en daarna kwalificatie training. En toen was het voor mij alweer voorbij. 4 Seconden tekort. Niet gekwalificeerd. Helaas.
In Juli waren de zaken nog niet veel veranderd. Nog steeds geen motor en nog steeds ongetraind (wel fysiek getraind, maar geen 'motor' uren). Twee weken voor de start kwam er goed nieuws van Van Dijk motorcycles in Gronau (mijn hoofdsponsor tijdens de afgelopen Dakar) (www.vandijkmotorcycles.com). Er was een motor. Voor mij wel te verstaan. Ik ben als een gek in de bus gesprongen, naar Gronau gereden (10 minuutjes over de grens) en heb hem opgehaald.
De volgende dag heb ik de motor ingereden en de dagen daarna heb ik nog een paar keer kunnen trainen, voor het vertrek richting Zweden. Ik was dit keer dus iets meer vertrouwd met de motor, omdat ik een paar keer kon trainen voor de wedstrijd, maar ideaal was het nog steeds niet.
Hoe het ging in Zweden? Slecht, weer niet gehaald. En dit keer kwam ik 1 seconde tekort. Eén seconde maar. Erg teleurstellend.
Het is natuurlijk geen excuus en het ligt ook geheel aan mij, maar mocht ik deze kans volgend jaar nog een keer krijgen, dan overkomt mij dit niet weer. Ik heb nu een motor en die gaat ook niet meer weg. Dan zorg ik dat mijn voorbereiding wel goed is en ik getraind aan de start sta.
Heb ik dan helemaal niet positiefs te vertellen? Jawel, in de tussentijd heb ik mij nog een beetje nuttig gemaakt als 'freelance' voetballer. En heb ik daar dan wel iet gewonnen? Ja.......de 'Fair Play Prijs'.
En waarom dan niet de eerste prijs? Dat was een beetje lastig, aangezien wij het enige dames team waren in het toernooi, waarvan er slechts één iemand ooit eerder een bal aan had geraakt. Alle wedstrijden verloren dus, maar het was wel gezellig.
Wordt vervolgd.......................
