Na een korte (zeer korte) voorbereiding ging ik vrijdagochtend vroeg op pad.
Om 7 uur moest ik bij Rob zijn en om ongeveer 07.45 uur stonden wij in Buurse.
Wat een rust op dit tijdstip. De ene helft van de deelnemers moet nog komen en de andere helft ligt hun roes nog uit te slapen omdat ze de avond ervoor in de feesttent hebben doorgebracht. Vooral voor hen wordt het een lange dag...
Even de baan bekijken. Waar is de tankplaats? Waar kun je het parc-fermé in? En waar er weer uit? Dat zijn de belangrijkste dingen, meer hoeven we niet te weten….
Rob gaat voor de overwinning, ik voor een klassering bij de top 10, lijkt me iets realistischer…… De concurrentie wordt ieder jaar sterker, en wij blijven met ons oude brommertje een heel eind achter. Er zitten machines tussen die meer dan € 5000 kosten. En dat terwijl die van ons misschien nog net € 50 op kan brengen.
En toch heeft dat ook wel weer iets moois. De brommer kan niet hard, trekt van geen kant, maar loopt wel 8 uur (normaal gesproken). En daar draait het om. Daarnaast hebben Rob en ik het voordeel dat wij motorrijders zijn (hij rijdt enduro, ik cross) en dat we het makkelijk vol kunnen houden. En dat is voor veel anderen niet het geval.
We rijden al een paar jaar met elkaar en hebben een paar afspraken. Rob start, ik finish en we wisselen om het uur. We geven 1 ronde voor het wisselen een seintje, de ronde erna ga je eruit bij de tankplaats. Daar wordt getankt en gewisseld, meer niet, zo simpel is het.
Om 9 uur barst het geweld los. Er wordt gestart via een ‘Le Mans’ start. Ik sta met de brommer aan de kant van de baan opgesteld. Het startschot klinkt en de rijders komen in volle uitrusting aangestormd. Rob loopt vrij vooraan, ik duw de brommer iets naar voren, hij springt erop en is weg. Hij is als 7e weg, van de 120, niet slecht......
Na een uur is het dan eindelijk mijn beurt. Ik sta bij de ingang (er zijn er 2) van de tankplaats. De jerry-can met benzine staat klaar en de kettingspray ligt ernaast. Rob komt aan, ik zwaai, hij pakt de goeie ingang en laat de brommer afslaan (er zit geen stopknop op, dus je kunt de brommer alleen uitzetten door hem af te laten slaan in de versnelling). Hij draait de tank open en ik gooi de benzine erin. Hij stapt van de brommer af en doet nog wat kettingspray op de ketting. Ik stap op en Rob duwt mij en de brommer aan (kickstart zit er wel aan, maar is niet echt te gebruiken). Ik laat de brommer weer in de versnelling schieten, de brommer slaat aan en weg ben ik.
Natuurlijk begint het te regenen wanneer ik moet rijden. Behalve dat ik compleet doorweekt ben, het hardstikke koud heb, en het rijden ook nog eens veel meer energie kost dan bij droog weer gaat het goed. De tijd vliegt voorbij. Ik moet de baan alweer af. We hebben een snelle wissel en Rob gaat weer verder. Ik loop naar de bus en pak wat te drinken. Ineens komt Rob met de brommer binnen. ‘Nieuwe bougie!’ Het gereedschap staat al klaar en de bougie wordt er in no-time ingezet. Snel de baan weer in, tijd goedmaken!
Bij de volgende wissel krijg ik de mededeling ‘als je op de baan wilt blijven, moet je in het spoor rijden’. Dat is duidelijk. En al snel slinger ik de baan weer op. Rob heeft inderdaad gelijk, het is spek en spek glad. Het is één en al glibberen en glijden. Maar, al met al glibber en glij ik wel steeds mijn voorgangers voorbij, dus ik mag niet klagen. En verder gaat het prima, totdat……….
Ik een langzamere rijder buitenom in wil halen. Ik heb veel meer snelheid, maar hij zit in het spoor en ik ernaast. (Tsja….) Ik stuur de bocht in, maar begin direct te glijden. Ik merk dat ik de bocht niet meer kan halen en rij richting een grote paal (dejavu). ‘Maar die ga ik niet raken’, denk ik nog. Dus ik stuur naar links en schiet, door het lint, voor de paal langs, de baan uit, om vervolgens weer naar rechts (ook weer door het lint) de baan weer op te sturen. Pff………… Bij dit soort acties krijg je het heel even, heel warm. Maar wel met het gewenste resultaat. De persoon die in de bocht voor mij zat, zit nu achter mij...
Even later weer een snelle wissel, met dezelfde mededeling voor Rob, blijf in het spoor! Maar als hij één uur later binnenkomt voor de wissel zie ik............schade. Rob toch, paaltje geraakt? Zeker ook niet in het spoor gebleven.......
Geen tijd om ernaar te vragen. Ik stap op en hoor dat de ketting er een keer is afgelopen. ‘Moet ik zo binnenkomen?’ Nee, rij maar door, ik geef wel aan wanneer je binnen moet komen. ‘Zal wel goed gaan’, denk ik. Nou, niet dus. Direct in de eerste ronde is het raak. Ik kom de bocht uit, schakel op, laat de koppeling los, en ineens slaat het achterwiel vast. Ketting geknapt! En natuurlijk sta ik helemaal achterop de baan. Das een heel eind duwen........ Gelukkig komt mijn broer langs, die stopt, vraagt wat er is en rijdt snel weer verder. Dan kan hij Rob aangeven wat er is en kan Rob vast gereedschap en een nieuwe ketting klaar leggen. Rob komt mij tegemoet lopen en helpt met duwen. In het parc-fermé wordt de nieuwe ketting er razendsnel opgelegd. En snel de baan weer in. Zonde van de tijd.
Er volgen nog 2 wissels en dan is ineens is het 5 uur. De finish. En weer hebben we het geflikt! Met ons oude brommertje. Gefinished op een 8e plaats in de standaardklasse. En gezien de concurrentie mogen wij absoluut niet klagen.
Waar anderen complete blokken moesten vervangen, kwamen wij er weer eens goed vanaf. Eén ketting en één bougie vervangen. En dat zonder voorbereiding...
Volgend jaar doen we weer mee. Zelfde brommer, zelfde rijders, zelfde tijd............als ik niet vergeet in te schrijven...........
