Vooraf:
Er werd heel wat gespeculeerd over de Dakar van dit jaar. Dat had natuurlijk alles te maken met de afgelasting van vorig jaar (i.v.m. terroristische dreigingen) en met het feit dat wij Le Dakar dit jaar voor het eerst niet in Afrika gaan rijden. Dit jaar gingen wij met zijn allen naar Zuid-Amerika. Naar Argentinië en Chili om precies te zijn. Ik werd overspoeld met vragen als: Ligt daar wel zand dan? En heet het nu nog wel Dakar? Ook voor ons als rijder en assistentie is het speculeren. Ik ben daar over het algemeen vrij makkelijk in. Ik ben er nog nooit geweest, dus ik kan er ook niets over zeggen. Ik zie wel wat er komt…
Dit jaar ga ik met een hele andere kijk naar de Dakar. En een hele andere voorbereiding. In 2006 en 2007 heb ik Dakar gereden en gefinisht. En dat was een prestatie op zich. Maar voor het klassement heb ik nooit gereden. Ik was de jongste Nederlandse motorrijdster en de eerste Nederlandse dame ooit, die met de motor, aan de Dakar begon. En deze vervolgens ook nog wist te finishen. Dat was een schitterende ervaring en dat was voor mij meer dan genoeg. De finish halen, daar ging het om. Dat ik twee keer tweede ben geworden in het damesklassement is gewoon mooi meegenomen, maar dat was geen doel! Nu heb ik wel duidelijk een andere doelstelling. Twee keer tweede worden is mooi, maar is eigenlijk net niks. Dit keer wil ik het damesklassement winnen!
Dat gaat natuurlijk niet zomaar en daarom heb ik de afgelopen 2 jaar enkele wijzigingen doorgevoerd, zodat ik beter voorbereid aan de start kom te staan. Ik ben overgestapt naar een ander team (Dakarsport.com), rij nu op een andere motor (Honda), heb een nieuwe hoofdsponsor (SMART IT Services) en ben serieuzer gaan trainen (Heltos). Door deze wijzigingen heb ik mij dit jaar beter voor kunnen bereiden en heb ik meer ondersteuning en begeleiding gehad.
Nu is het afwachten of het nog wat op gaat leveren…
Etappe 1: Buenos Aires – Santa Rosa de la Pampa
196 km verbinding / 371 km special / 166 km verbinding / Totaal 733 km
3 Januari. Om 03.30 uur gaat mijn wekker, om 04.15 uur mijn taxi richting het parc-fermé. Mijn ontbijt nuttig ik onderweg in de taxi. Om 05.03,30 uur krijg ik toegang tot het parc-fermé, waar ik om 05.33,30 uur zal starten. Wat een tijden. En dit is nog maar het begin! De dagen zullen nog langer worden, de nachten nog korter. Ieder jaar moet ik daar weer opnieuw aan wennen. Die vroege uurtjes.
De start van de special is om 08.30 uur. De special is razend snel en bestaat voornamelijk uit ‘vol gas rechtdoor paden’ zoals wij dat noemen. Het enige waardoor je afgeremd word is door het stof van je voorganger… Ik heb voor een lange tijd terug al besloten om vanaf dag 1 gas te gaan geven. Meestal wacht ik de eerste week rustig af en begin ik pas in de 2e week in het klassement omhoog te klimmen. Dit keer dus niet. Ik rij in een goed tempo, zonder dat er veel spannende dingen gebeuren. Precies zoals ik het graag wil. 25 Kilometer voor de finish scheurt mijn roadbook af. Het is mij gisteren al opgevallen dat de kwaliteit van onze roadbooks heel erg slecht is, maar dat ie zou scheuren had ik niet verwacht. Zonder roadbook kun je niet navigeren. Toch besluit ik mijn roadbook te laten voor wat het is en op goed geluk door te rijden. Vandaag heeft eigenlijk niets met navigeren te maken, je volgt gewoon het stof van je voorganger en anders de aanwijzingen van het publiek. Verdwalen is bijna niet mogelijk. Als ik stop kost mij dat zo een aantal minuten en dit jaar heb ik geen tijd om op zo’n lullige manier tijd te verliezen. Die laatste 25 km rij ik dus wel zonder roadbook.
Ik haal de finish verder zonder problemen en wanneer ik in het bivak aankom krijg ik te horen dat ik 45e ben geworden. Daarmee ben ik uitermate tevreden. Wat een super klassering! En dat in de eerste week. Op de uitslagenlijst zie ik dat ik 1 minuut langzamer ben als mijn concurrente Annie Seel. Dat is dan wel weer jammer, maar ik weet ook dat mijn etappes pas later komen. De begin etappes liggen mij over het algemeen niet zo. Nu is het vooral kwestie om de achterstand beperkt houden.. En 1 minuutje achterstand is wel te overzien…
Etappe 2: Santa Rosa de la Pampa – Puerto Madryn
0 km verbinding / 237 km special / 600 km verbinding / Totaal 837 km
4 Januari. Vandaag staat weer een snelle etappe op het programma. Het begint technisch, in het stof, met veel gedraai.. Ik vind het maar niks en wordt in het begin ook door een aantal rijders ingehaald. Na een kilometer of 80 in de special komt een stuk route waarbij we echt moeten navigeren. In de buurt van een meertje kom ik zowel Mick (Extance, teamgenoot) als Christoph (Jarmuz, teamgenoot) achterop. Ze zijn rondjes aan het draaien en zoeken de goeie route. Ik weet precies waar ik zit, twijfel nergens aan en rij langs hen heen. Ik gebaar Mick en Christoph dat ze achter mij aan moeten rijden. Ik hoef niet achterom te kijken. Ik weet zeker dat ze volgen. Beide heren weten dat ik goed kan navigeren. Niet veel later komen we op een pad uit, in de buurt van een meer. Na ongeveer een kilometer wordt ik door Mick en Christoph ingehaald. Ze weten nu schijnbaar weer waar ze zitten. Ze bedanken mij even met een handgebaar en zetten daarna het gas er weer op. Ik zie ze langzaam in de verte verdwijnen.
Na ongeveer een half uur kom ik ze weer achterop, dit keer op een grote open vlakte in de heuvels. Wij moeten ergens het hek door, maar de ingang is niet te vinden. Dit keer twijfel ik ook. We overleggen even en besluiten een stukje terug te rijden. En dat blijkt precies goed te zijn. We waren slechts 500 meter van de juiste doorgang verwijderd. Er zat alleen een heuvel tussen, dus deze was niet zichtbaar. Dan duurt het slechts 15 minuten of ik kom de heren alweer tegen. Dit keer tussen allerlei hekken en begroeiing. Ik zie Mick stil staan en hij is druk om zich heen aan het kijken, zoekend naar een doorgang. Ik zie op mijn roadbook dat er links een doorgang moet zijn en stuur tussen de bomen door, waar ik de doorgang direct vind. Nog geen 10 seconden later zitten Mick en Christoph alweer achter mij. Dit keer besluiten ze een tijdje achter mij te blijven rijden. Het moeilijke navigeren is nog niet voorbij. Na een kilometer of 20 komen we weer op vaste paden uit en wordt het navigeren weer makkelijker. Mick haalt mij daar in, Christoph blijft achter mij.
Op kilometer 110 draai ik van een snel pad een langzaam pad op. Er is ineens ontzettend veel stof en ik draai mijn gas terug. Er is bijna geen zicht en ik rij inmiddels nog maar 40 km per uur. Er zijn twee sporen en ik kies het linker. Ik rij heel zacht en geconcentreerd en ineens zie ik voor mij (te laat) een gat opduiken. Ik rij erin en ga er voorover af. Ik land op mijn rechter schouder en heup. Ik ben verbaasd dat er in het roadbook niet gewaarschuwd wordt voor dat gat? Terwijl ik op de grond lig schieten twee toeschouwers mij te hulp. Ze zetten mijn motor aan de kant en waarschuwen achterop komende rijders dat ik daar lig en dat ze mij moeten ontwijken. De eerste die mij achterop komt is nummer 28, maar ook hij ziet het gat te laat en gaat eraf. Christoph komt daarna en hij wil bij mij stoppen, maar ik gebaar dat hij door moet rijden en dat er niets aan de hand is. Ik heb alleen even een minuutje of 2 nodig om bij te komen van de klap.
Wanneer ik overeind gekrabbeld ben, loop ik naar mijn motor en inspecteer ik hem. Zo op het eerste gezicht zie ik geen abnormale schade. Ik zie dat mijn gereedschapset van mijn motor is afgebroken en op de grond ligt, dat mijn stuur krom is, mijn kuip scheef staat, mijn Cap-repeater (digitale compas) het niet meer doet en dat mijn rechter achter tank lek is. Maar ik vind geen schade waarmee ik niet door zou kunnen rijden, dus ik start hem weer en rij verder.
Bij de finish staat onze assistentie jeep. Marcel (Bulten, monteur) ontfermt zich over mijn motor en al snel blijkt dat er meer schade aan zit dan ik gezien heb. Maar goed, daar heb ik Johan (Ten Dam, monteur) dan weer voor. Die mag er straks in het bivak mee aan de slag. Ik baal ervan dat ik het gat te laat heb zien aankomen. Gelukkig komt even later Jurgen binnen (van den Goorbergh, teamgenoot) en hij blijkt in hetzelfde gat als mij onderuit te zijn gegaan. Dat lucht dan toch wel weer op. En…! Gedeelde smart is halve smart :-) Ook Mick en Christoph staan bij de jeep nog wat na te praten. Mick bedankt mij voor het navigeren vandaag. Leuk, dat doet mij wel goed. Ik grap terug dat ik dat niet alle dagen ga doen, of dat ze ervoor moeten betalen.
Etappe 3: Puerto Madryn – Jacobacci
71 km verbinding / 551 km special / 73 km verbinding / Totaal 695 km
5 Januari. Het eerste wat ik voel bij het opstaan is mijn schouder. Die heeft de valpartij van gisteren dus toch niet helemaal goed doorstaan. Zo’n vermoeden had ik gister al toen ik in het bivak aankwam. Ik heb daarom mijn schouder gisteravond even na laten kijken door Wolter (Van Tarel, fysio- en manueel therapeut). Volgens Wolter is er niets aan de hand en zijn het gewoon spieren waar ik last van heb. Ik ben wel benieuwd hoe dat zal gaan vandaag. Er staat een lange special van 551 km op het programma.
De special is voor het eerst minder stoffig. Hé hé, eindelijk. In het begin ben ik een beetje aan het klooien en verrem ik mij een paar keer. Daarnaast blijkt al snel dat ik toch wel serieus last van mijn schouder heb. Ondanks het feit dat ik het een mooie special vind is dit geen special voor mij. De special is technisch, heeft veel gravel en varieert telkens van ondergrond.
Ik kom als 62e binnen en ben daar heel tevreden mee. Op de uitslagenlijst zie ik dat Seel als 54e is geëindigd en 10 minuten sneller was als mij vandaag. Dat valt mij nog best mee. Zeker omdat ik weet dat ik vandaag aan het klooien was en dat deze special mij niet ligt en haar wel. Ik wacht mijn kans rustig af..
Mijn tijd komt nog wel..
Etappe 4: Jacobacci – Neuquen
4 km verbinding / 459 km special / 25 km verbinding / Totaal 488 km
6 Januari. Vandaag weer een lange special. Na ongeveer 200 kilometer wordt ik door Jurgen ingehaald, gevolgd door Christoph en daarachteraan komt Seel. Ik ben licht verbaasd, want die zijn alledrie voor mij gestart. Dat betekent dat ze ergens fout zijn gereden. Mooi, denk ik. Kan ik aanpikken en als ik ze bij kan blijven win ik weer wat tijd op Seel. Maar nadat ik ze 10 kilometer gevolgd heb besluit ik ze te laten gaan. Ik rij ineens niet lekker meer, ben teveel energie aan het verbruiken en begin fouten te maken. Dit tempo is gewoon net iets te hoog voor mij. Het duurt vervolgens nog eens een kilometer of 10 voordat ik eindelijk weer in mijn eigen ritme zit.
Gisteravond zijn wij gewaarschuwd voor het laatste deel van de route vandaag! Vanaf kilometer 360 zou het heel erg gevaarlijk worden!!! En precies op kilometer 360 zie ik het eerste slachtoffer liggen. Er zijn al 2 andere rijders bij, dus ik hoef niet te stoppen en rij door. Het is hier inderdaad echt gevaarlijk. Ik breng mijn tempo naar beneden en ga iets rustiger rijden. De laatste 30 kilometer van vandaag vind ik maar niks. 30 Kilometer lang hobbelen over een soort van kamelengras, zonder pad, gewoon op koers (cap). Volledig off-road dus.
Ik kom als 55e over de finish. Jurgen en Christoph zijn nog niet binnen. Zij zijn in die laatste 30 kilometer ergens fout gereden. En met hen nog een aantal anderen. Dat verklaart mijn goede klassering. Zowel Jurgen als Christoph komen vrij snel na mij binnen. Wanneer ze beginnen te vertellen weet ik precies waar ze fout zijn gegaan. Dat was ook een moeilijk punt en ik ben van mening dat je op dat punt ervaring nodig had om de juiste weg te vinden. En Jurgen en Christoph rijden de Dakar voor het eerst, dat hebben ze dus nog niet.. De volgende keer rijden is de kans groot dat ze wél goed rijden, dat weet ik zeker.
Wanneer ik in het bivak op de uitslagenlijst kijk zie ik dat Seel ook een fout heeft gemaakt. Zij is pas 45 minuten na mij over de finish gekomen. Kijk, dat tikt aan, dat zijn goeie uitslagen voor mij…
Etappe 5: Neuquen – San Rafaël
173 km verbinding / 506 km special / 84 km verbinding / Totaal 763 km
7 Januari. Om 4 uur wordt ik alweer gewekt. Weer een lange dag vandaag. Bij de rijdersbespreking gisteravond zijn wij gewaarschuwd voor de laatste 20 kilometer. De laatste 20 kilometer schijnen serieuze duinen te zijn en er wordt ons geadviseerd een beetje energie voor het eind van de dag over te houden.
De eerste 200 kilometer ben ik niet fijn aan het rijden, de route ligt mij niet, ik vind het gevaarlijk en onoverzichtelijk en rij in een voor mij doen laag tempo. Bij CP1 na 230 km is er een tankstop. Na die tankstop kom ik Evert (Kroon) en Gerard (Rond) tegen. Op dat moment ben ik blij dat ik even andere Nederlanders tegenkom. Ik besluit met hen op te rijden. Eerst rijdt Evert op kop, ik als tweede en Gerard als laatste. Niet zo heel veel later gebaard Evert mij dat hij geen voorrem meer heeft en geen navigatie en dat ik maar op kop moet gaan rijden.
Lange tijd rijden we parallel naast elkaar. Ik ben daar niet zo’n voorstander van. Als één van ons een fout maakt ligt de ander er ook af. Voordeel van het naast elkaar rijden is dat we op deze manier allebei geen last hebben van het stof. Gerard daarentegen heeft er nu dubbel zoveel last van, maar hij neemt wel afstand. Evert en ik rijden nog steeds zij aan zij wanneer we een droge rivierbedding ingaan. In één van de bochten zie ik een struik aankomen die half in de rivierbedding hangt. Ik kan hem niet meer ontwijken en wordt geraakt. Hierdoor slinger ik uit mijn spoor. Ik zie niets, maar hoor de motor van Evert naast mij en wacht op de klap! Maar die blijft uit… Wanneer ik mijn motor weer onder controle heb kijk ik om mij heen en zie ik dat Evert zijn motor (in reactie) de rivierbedding heeft uitgestuurd.
Niet lang daarna krijgen we eindelijk weer een wat sneller gedeelte. Net voor CP2 (422 km, 2e tankstop) zie ik in een flits Seel langs de kant staan. Ze heeft een deel van haar helm op haar hoofd en het andere deel van haar helm in de hand. Ze is met haar motor aan het sleutelen en aan de schade te zien denk ik dat ze over de kop is geslagen. Na de tankstop komen de duinen. Wanneer ik daar aankom rij ik lachend de eerste 10 km. Ik zie overal mensen vastzitten en omvallen. Het lachen vergaat mij echter ook. De laatste 10 kilometer zijn moordend. Het is weer eens ouderwets ploeteren. Uiteindelijk kom ik als 72e over de finish. Mijn slechtste klassering tot nu toe. Het verbaast mij niet. Het ging gewoon niet vandaag.
Maar al met al mag ik niet klagen en behoor ik uiteindelijk nog tot de gelukkigen. Ik ben voor het donker de special uit en dat kan lang niet iedereen zeggen. Net wanneer ik de duinen uit ben begint het te regenen, te hagelen en te onweren. En dat in de woestijn! Heel bizar…
Etappe 6: San Rafaël – Mendoza
76 km verbinding / 395 km special / 154 km verbinding / Totaal 625 km
8 Januari. De etappe van vandaag is ingekort door hevige regenval. Een deel van de route kan daardoor niet worden verreden. De organisatie is genoodzaakt de special te stoppen bij kilometer 201 (CP2). De rest wordt als verbinding gereden.
De start van vandaag verloopt erg rommelig. Wanneer ik bij de start van de special aankom zie ik dat de toppers er nog staan. Die horen allang weg te zijn! De start van vandaag wordt vertraagd omdat het startpunt van vandaag, de finish van gisteren is. En er komen nog steeds mensen uit de etappe van gisteren. De A.S.O. wil geen ongelukken van mensen die vol gas de woestijn ingaan (wij), terwijl er nog steeds mensen op dezelfde route bezig zijn de woestijn uit te komen.
Dat verklaart dus waarom ik op de verbindingsroute nog vrachtwagens, auto’s en motoren tegen ben gekomen. Die komen nu pas uit de special van gisteren. Een uur na de oorspronkelijke starttijd wordt de route vrij gegeven. De A.S.O. is met de helikopter over de route gevlogen en er schijnt bijna niets meer te rijden. De voertuigen die er nog zijn staan vast en kunnen geen kant meer op.
Ik zie de special van vandaag eigenlijk niet zo zitten. Wij hebben gisteren 20 kilometer duinen gehad en die waren slopend. Nu gaan wij diezelfde duinen weer in, alleen dit keer voor een lengte van 70 kilometer. Al snel blijkt dat, op sommige stukjes na, de duinen een stuk beter te rijden zijn als de dag ervoor. Ik kom onderweg Thomas (de Bois), Henno (van Bergijk), Johan (van der Laan), Evert (Kroon) en Gerard (Rond) tegen. Het is mooi om gedeeltes samen op te rijden. Maar het duurt niet lang of we zijn elkaar ook allemaal alweer kwijt. In tegenstelling tot gisteren vlieg ik door de duinen. Zo moeilijk als het gisteren ging, zo makkelijk gaat het nu. De laatste 130 kilometers zijn snel en vliegen voorbij. Ik heb net iets meer als 3 uur nodig om de special af te ronden en kom als 58e binnen.
Etappe 7: Mendoza – Valparaiso
80 km verbinding / 419 km special / 317 km verbinding / Totaal 816 km
9 Januari. De etappe is wederom ingekort door de vele regenval. In plaats van de oorspronkelijke 419 km rijden wij vandaag 244 km special.
De eerste 125 km gaan geweldig. Het is 125 km alleen maar zand. Lange mulle zandpaden, zoals we dat in Nederland van de enduro’s gewend zijn. Ik vlieg de één na de ander voorbij.
Helaas maak ik wel 2 foutjes. De eerste is na 65 km wanneer ik over een bultje kom en er ineens een blokkade van mensen en machines staat. Er zijn 3 motoren en 1 quad op elkaar gereden en ik wordt bijna de 5e persoon die erbovenop rijdt. In een reactie probeer ik alles en iedereen te ontwijken. Toch raak ik iets (of iemand) waardoor ik uit balans raak en iets verder de bosjes inschiet. Ik kom daarbij onder mijn motor terecht en blesseer daarbij mijn achillespees. Toch blijft het rijden lekker gaan. Mijn achillespees doet wel zeer, maar belemmert niet echt.
Mijn 2e valpartij is 50 km verder. Helaas gaat deze met een hogere snelheid. Het is er één uit het boekje. Op één van de zandpaden schiet mijn voorwiel weg en land ik voor mijn motor, in het zand, op mijn schouder. Op dé schouder wel te verstaan. Dezelfde schouder als waar ik op dag 2 ook al op gevallen ben. Helaas was deze klap een stuk harder. Een voltreffer. Niet lang daarna houdt het zandgedeelte op en volgt er nog een technisch gedeelte met veel fesh fesh (wit poederzand, erg gevaarlijk). Onder het fesh fesh liggen diepe sporen die niet of slecht zichtbaar zijn. En ook in dit gedeelte schiet ik 2 keer van mijn motor af. Dit is duidelijk niet mijn beste dag…
Ik ben blij wanneer ik de finish van de special bereik. Ik voel me beurs. Ik ben toe aan de rustdag. Helaas moet er eerst nog een hele lange verbinding gereden worden. De totale verbinding is iets meer als 400 km, waarvan er ongeveer 100 km off-road door de bergen gereden moet worden! Ik begin aan de klim en na een uur sta ik op de top. Daar wordt ik door een stel enthousiaste Argentijnen uitgenodigd voor een hapje en een drankje. Er staat een huisje met een terras. Ik zie dat er nog 4 andere Dakar motoren staan en besluit op het aanbod van de Argentijnen in te gaan. De klim was inspannend en ik ben wel toe aan een kleine rustpauze. Ik zie dat de motoren een Frans kenteken hebben. Één van de Fransen herken ik de rest niet. Ik groet iedereen en ga zitten. Op tafel liggen verschillende soorten worsten (warm en koud) en kazen. Onder de tafel staan flessen witte en rode wijn. Ze genieten er zichtbaar van. Gelukkig hebben ze ook cola in de aanbieding. We moeten nog 400 km rijden, dus ik snap sowieso niet dat ze nu aan de alcohol zitten.
Deze Argentijnen zijn erg gastvriendelijk. Tijdens mijn 2 glaasjes cola, hoor ik wat over de geschiedenis van hun huis, hun familie, hun waterbron en de bergen eromheen. Na 20 minuten bedank ik de gastheer en gastvrouw en rij ik weer verder. Als ik langer blijf zitten ben ik bang dat ik in slaap sukkel, dus ik wil door!
Wanneer ik aan het eind van de dag eindelijk in het bivak aankom vertel ik wat er gebeurt is. Wolter kan direct naar mijn achillespees en schouder kijken. Mijn achillespees heeft een serieuze klap gehad, maar die kan gelukkig ingetapet worden. Lopen gaat daardoor helaas erg onhandig, maar de beweging die de pijn veroorzaakt kan niet meer gemaakt worden en daar gaat het om. Ook mijn schouder wordt onderzocht en even later behandeld. Morgen rustdag! Heerlijk! Ik kijk ernaar uit en heb het idee dat ik er heel hard aan toe ben deze keer…
Rustdag!
10 Januari. Dit is voor het eerst dat ik zelf het idee heb dat ik aan een rustdag toe ben. Normaal vind ik de rustdag prachtig. Overal even op de koffie en weer op de hoogte gebracht worden van de Nederlandse prestaties en uitvallers.
Op dag 2 ben ik op mijn rechterschouder gevallen, gisteren ben ik weer gevallen. En net zoals op dag twee, wéér op mijn rechterschouder. Gisteravond dacht ik dat het nog wel mee zou vallen, maar vannacht heb ik bijna de hele nacht wakker gelegen van de pijn. Om half zeven kruip ik mijn tentje uit. Ik kan niet meer liggen. Ik moet zorgen dat ik in beweging kom, dat doet soms wonderen. Het is ieder jaar hetzelfde. Altijd als ik uitzie naar de rustdag zodat ik uit kan slapen ben ik vroeg wakker. Ik ben tot nu toe nog ieder jaar op de rustdag voor 7 uur wakker geweest. Alsof je in een ritme zit dat voorkomt dat je genoeg slaap krijgt…
Ik hou mij hoofdzakelijk de hele dag bezig met ‘niks doen en rondhangen’. Vooral niet teveel doen zodat mijn achillespees en schouder rust krijgen. Omdat ik afgelopen nacht niet geslapen heb besluit ik ’s middags even een pijnstiller te nemen en een uurtje te gaan liggen. Echt slapen lukt niet, maar het valt wel in de categorie ‘rusten’.
’s Avonds maak ik mijn roadbook, bereid ik de rest van mijn spullen voor en duik ik om 10 uur mijn tentje in. Ik kan 5,5 uur slapen, om 03.30 uur wordt ik weer gewekt…
Etappe 8: Valparaiso – La Serena
245 km verbinding / 294 km special / 113 km verbinding / Totaal 652 km
11 Januari. Vannacht alweer niet goed geslapen. Dat is al de tweede nacht. Ik heb gisteravond wel een pijnstiller ingenomen, maar om 2 uur vannacht werd ik weer wakker van de pijn in mijn schouder.
Gelukkig is de special vandaag maar 294 km, dus dat is te overzien. De special bestaat voornamelijk alleen maar uit gravel en bergen. Net zoiets als wat wij normaal de tweede dag in Portugal tegen komen tijdens de Dakar. Niet zwaar qua ondergrond (geen zwaar zand ofzo), maar wel een etappe dat heel veel van je armen eist. Het is constant kort werk, gas geven, remmen en sturen.
Dat maakt het toch zwaar voor de armen (en schouders). Maar het gaat erg goed en ik ben technisch lekker aan het rijden. Ik kom als 63e over de finish. Voor 2 jaar terug kwam ik in een soort gelijke special als 172e over de finish, dus ik ben uitermate tevreden met mijn klassering. Er zit vooruitgang in. Wel heb ik 8 minuten op Seel verloren, maar op dit terrein kan zij beter uit de voeten als ik. En 8 minuten over 294 km vind ik nog niet eens zo slecht.
Etappe 9: La Serena – Copiappo
88 km verbinding / 449 km special / 0 km verbinding / Totaal 537 km
12 Januari. Na 2 nachten slecht te hebben geslapen, heb ik gisteravond om een goede pijnstiller gevraagd bij Jan (Olthof, huisarts). Die heb ik gekregen en die heeft gewerkt! Ik heb van een uur of 10 gisteravond, tot 04.30 uur vanmorgen doorgeslapen. En dat voelt geweldig! Wat kan een simpel nachtje ‘goed slapen’ een mens goed doen.
Vandaag wordt een lange dag en morgen verwacht ik de langste en zwaarste etappe uit de rally. Vandaag ga ik op ‘safe’ spelen. Dat betekent geen valpartijen en energie sparen voor morgen. Ik heb het vermoeden dat ik het morgen nog hard nodig zal hebben! Het begin van de special is gevaarlijk. Er hangt een dichte mist en het is weer eens stoffig. Daarnaast merk ik dat de pijnstiller van gisteravond nog niet is uitgewerkt. Ik kan moeilijk wakker worden en voel me duf.
Het rijden lijkt er niet onder te lijden. Ik rij lekker in een gecontroleerd tempo. Halverwege de dag maak ik een navigatiefout. Samen met Gerard Rond, en 4 andere motorrijders rij ik een droge rivierbedding in. Na een minuut of 10 stoppen Gerard en ik. We weten zeker dat we niet goed zitten, we overleggen even en besluiten te draaien en terug te rijden. De 4 andere motorrijders rijden door. Kort daarna komen we Marcel Snijders, Gerard List en 1 van de heren van Dutch team Dakar tegen. Ook zij zitten fout en gaan terug! Niet lang daarna blijken we de goede beslissing te hebben genomen (terug rijden) en vinden we het punt waar we de fout in zijn gegaan.
Door het rustige rijden en de navigatiefout heb ik vandaag 35 minuten op Seel verloren. Ik sta nog wel 1e in het damesklassement en heb een stabiele voorsprong, maar ik moet er wel voor zorgen dat ze dit niet iedere dag op mij wint.
Etappe 10: Copiappo – Copiappo
20 km verbinding / 670 km special / 0 km verbinding / Totaal 690 km
13 Januari. Vandaag begint anders als anders. De organisatie heeft gisteren besloten onze route met 200 km in te korten. De special van vandaag is daarom maar 470 km. Wanneer ik bij de start van de special aankom blijkt dat er nog niet gestart is. Er hangt een dikke mist in de lucht en zolang die niet optrekt wordt de route niet vrij gegeven. De helikopters moeten de lucht in kunnen en de grond kunnen zien om onze veiligheid te waarborgen voor als er ongelukken gebeuren.
De 3 hoofdregels in de Dakar zijn: 1) Slapen wanneer je slapen kunt. 2) Eten wanneer je eten kunt. En 3) tanken wanneer je tanken kunt. Ik besluit maar eens wat slaap in te halen en ga uit de wind, tegen een duintje aan liggen. Het is koud vanmorgen. Ik val in slaap en pas 2,5 uur later wordt ik weer wakker. Er wordt een motor gestart! Ik kijk om mij heen en zie iedereen langzaam in beweging komen. De route is vrij gegeven, we kunnen vertrekken!
De special is snel en gevarieerd en prachtig om te rijden. Het enige wat irritant is, is dat mijn GPS kuren heeft. Door de wijzigingen in de route van vandaag heeft de A.S.O. (organisatie) vannacht een nieuwe route in onze GPS moeten laden. Door het opnieuw inladen van de GPS komen de waypoint nummers van de GPS niet meer overeenkomen met de waypoint nummers op het roadbook en dat is lastig.
Wanneer ik mijn motor bij CP2 heb afgetankt krijg ik mijn tijdkaart terug. Heel toevallig kijk ik er even op en zie dat ik de kaart van een ander terug heb gekregen! Ik ga snel terug naar de man van de tijdkaarten en krijg daar mijn eigen kaart met een aantal excuses. Die excuses hou je maar bij je, daar heb ik niks aan. Als ik niet heel toevallig op mijn kaart had gekeken had ik aan het eind van de dag straftijd gekregen omdat ik mijn kaart kwijt zou zijn geraakt! Bij kilometer 660 in het roadbook hoort een waypoint te liggen, maar mijn GPS slaat niet aan. Ik twijfel nergens aan en weet direct dat het een fout in de GPS moet zijn, want ik rij volgens het roadbook en dat klopt nog steeds. Ik zit dus gewoon op de route en uiteindelijk is de route van het roadbook bindend. Ik denk er dus verder ook niet over na en volg mijn roadbook gewoon tot aan de finish. Bij de finish wordt mijn GPS uitgelezen. Dat is iedere dag een standaard procedure. Ik krijg te horen dat ik waypoint 32 niet heb. Ik geef aan dat dat kan kloppen en dat er een fout in de GPS zit. Waypoint 32 lag niet op de route waar die moest liggen! Daar wordt verder niet naar geluisterd. Ik krijg een papiertje voor me en die moet ik tekenen. Het maakt verder niet uit of je het er wel of niet mee eens bent. Dit jaar is dat een nieuwe regel in het reglement. Als je weigert te tekenen krijg je een straftijd aan de broek!
Eenmaal in het bivak laat ik Henk (Hellegers, teammanager) uitzoeken wat er aan de hand is. Er is zeer duidelijk een fout gemaakt door de organisatie. Maar hoe gaan ze dat oplossen? Wat gaan ze daaraan doen? Mij wordt verteld dat ik me er geen zorgen over hoef te maken, dat ze weten dat er een fout is gemaakt en dat ze het recht gaan zetten. Dat geloof ik dan maar, want zo gaat het ieder jaar. Dit is niet de eerste keer dat dit gebeurt.
Met die gedachte duik ik om 10 uur mijn tentje in en val ik in een diepe slaap.
Etappe 11: Copiappo – Fiambala
14 Januari. Vandaag is de special afgelast. We rijden alleen verbinding. De start is een uurtje verlegd, in ons voordeel. Heerlijk, kunnen we een uur langer slapen! Bijkomend voordeel is dat vandaag officieel de eerste dag van de marathon etappe is. Dat houdt in dat er vanavond geen assistentie in het bivak is. Maar omdat we vandaag alleen maar een verbindingsroute over straat rijden is er weinig kans dat we dingen kapot rijden en die vanavond zelf moeten repareren.
Ongeveer 30 kilometer voor het bivak rijden we een vallei in en lijkt het wel alsof er ineens een föhn aanstaat. Het is meer dan 40 graden en ontzettend warm en benauwd.
Wanneer ik in het bivak aankom is er net een kleine zandstorm bezig. Ik zet mijn motor aan de kant, tape de demper dicht (zodat deze niet vol met zand waait) en zoek snel de tent van de organisatie op om te schuilen. Ik ontdoe mij van al mijn bescherming en baken alvast een stukje van de tent af waar ik vanavond denk te gaan slapen (ik heb zelf geen tent bij me, dus ik slaap in de eet tent op de grond).
Mick komt naar mij toelopen en zegt ‘heb je het al gezien?’ ‘Wat‘? vraag ik. Iedereen die gisteren het waypoint niet gehaald heeft, heeft 4 uur straftijd gekregen! Dat kan niet waar zijn!!! Ik sta 3 uur en 24 minuten voor, dat zou dus betekenen dat ik nu 36 minuten achter sta met nog maar 3 dagen te gaan… Ik ga verhaal halen bij de competitors tent, maar ik ben niet de eerste en aanschouw het geheel even om vervolgens de conclusie te trekken dat je tegen een muur aan het praten bent en het helemaal geen zin heeft om daar nu over te beginnen. Ik kan beter Henk (teammanager) proberen te bereiken, die kan meer met dit soort dingen als wij. Maar helaas kan ik hem niet te pakken krijgen. Niet met mijn satelliet telefoon, niet met mijn Argentijnse mobiel en ook niet met mijn eigen mobiel.
Wat een shitzooi! Dit kan toch niet waar zijn? Ineens is mijn hele rally verpest. Heb ik daar de hele tijd mijn best voor gedaan? Risico’s voor genomen? 36 Minuten goed maken op Seel in 3 dagen is heel veel. Als zij rustig blijft en haar kop erbij houdt té veel…
Etappe 12: Fiambala – La Rioja
4 km verbinding / 253 km special / 261 km verbinding / Totaal 518 km 15
Januari. Wanneer ik wakker wordt baal ik nog. 36 minuten achter… Ik kijk de tent uit en zie het regenen! Heerlijk! Het was gisteren zo warm en benauwd, dat ik hier heel even echt blij van wordt. En ik ben niet de enige! Gisteren was echt niet normaal, zo warm en zo benauwd.
Na mijn ontbijt ruim ik mijn slaapspullen op en rij richting de start. Ik besluit om alles of niets te spelen. Verliezen omdat je slechter bent als een ander is normaal. Dat is sport en daar kan ik mee leven. Maar verliezen door de onkunde van de organisatie? Daar doe ik niet aan mee. Dan maar wat meer risico’s nemen, maar op deze manier wil ik geen tweede worden. Daar heb ik niet mijn best voor gedaan! Vandaag is de laatste etappe waarin ik nog een beetje verschil zou kunnen maken. Vanaf morgen hebben de specials een harde ondergrond en zijn ze technisch, en dat ligt Seel meer dan mij.
Ik ga vol gas weg. De eerste 137 km gaan als een speer. Het tempo ligt hoog en het navigeren gaat perfect. Bij CP1 (km 137) is de tankstop. Seel is 11 minuten voor mij gestart en ik zie haar niet bij de tankstop staan (verplicht 15 minuten stil staan). Er zijn 2 mogelijkheden. Of ze is nu al 4 minuten sneller als mij en is alweer weg. Of ze is er gewoon nog niet, wat inhoud dat ik al wat tijd op haar gewonnen heb. 6 Minuten na mij komt ze binnen. Dat houdt in dat ik nu al 17 minuten op haar ingelopen ben.
Na de tankstop rijden we een droge rivierbedding in en komen we uiteindelijk bij een stel bergen uit. Wanneer ik daar aankom zie ik Gerard Rond omhoog rijden, en hij haalt het niet..! Gerard heeft in de motorsport echt zijn strepen al verdient en het eerste wat er door mij heen gaat is ‘als hij het al niet haalt, wat heb ik hier dan te zoeken?’ Ik probeer het vervolgens 2 keer, maar slaag er niet in boven te komen. Nummer 61 (weet zijn naam niet) doet ook een poging en haalt het net niet. Hij komt net onder de top vast te zitten. Hij stapt af, loopt het laatste stukje en kijkt over de rand aan de andere kant naar beneden. Vervolgens stapt hij op en rijdt hij langs ons heen (wij staan halverwege) naar beneden. Waarom doet hij niet nog een poging? Waarom rijdt hij terug? Tegelijkertijd denk ik ‘hij heeft iets gezien wat wij niet weten’ en besluit ik hem te volgen en ook naar beneden te rijden. Helaas is Seel mij alweer achterop gekomen. Ze rijdt omhoog, maar ziet nummer 61 en mij de andere kant op rijden. Seel kiest ook voor onze route. Ze rijdt voor mij, achter nummer 61 aan. Wij rijden om de berg heen en wat blijkt? Aan deze kant van de berg kun je zo omhoog rijden! Zonder moeite! Dus dat had nummer 61 gezien. Het was een goeie gok van mij om hem te volgen. Dit scheelt mij een hoop tijd, energie en schade.
Twee bergen/duinen rijden we zonder problemen op, wanneer ik bovenaan kom bij berg/duin nummer 3 zie ik ineens een gele helm en een paar handjes zwaaien! Ik ga vol in de rem, Seel is voor mij, aan de achterzijde van de berg/duin gevallen. Ik sta precies bovenop de berg/duin. Seel wijst naar haar motor en haar schouder. Ze heeft last van haar schouder en vraagt mij met gebaren om haar motor op te rapen. Das dan jammer denk ik, ik heb ook al 2 weken last van mijn schouder, je tilt hem zelf maar op. Ik ken haar langer als vandaag. Als zij valt en er iemand in de buurt is, dan mag die haar vuile werk opknappen (oftewel, haar motor oprapen). En daar werk ik dus niet aan mee!
Ik wacht wel even op haar totdat ze haar motor heeft opgetild. Ze ligt in de weg, dus ik kan er nu toch niet langs. Dit geeft mij de kans om even wat te drinken en op adem te komen. Zoals verwacht tilt Seel zonder problemen haar eigen motor op. Ze laat mij erlangs en rijdt achter mij aan. Op zich een slimme set, dat zou ik ook doen. Degene die op kop rijdt loopt het meeste risico. We rijden nog 1 berg/duin op en dan gaat de route echt over in alleen maar bergen. Het zand is weg, er liggen alleen nog maar stenen. Bovenop de berg/duin moeten we haaks rechts een andere berg op. Ik wacht nergens op, neem een aanloop en rij in één keer omhoog. Net over de rand, uit het zicht van de anderen stop ik mijn motor. Ik sta nu bovenaan op een richeltje in een kloof. Beneden zie ik 6 of 7 mannen rijden die de kloof uit proberen te komen. Ik blijf een paar minuten staan om een uitgang te vinden. Ik sta hoog en heb van daaruit meer overzicht, kansen en mogelijkheden. Ik zie slechts 1 iemand slagen. De rest valt, links, rechts of achterover van hun motor. Ik besluit naar beneden te rijden en in één keer aan de andere kant weer omhoog te rijden (de enige route waar ik iemand omhoog heb zien rijden zonder te vallen). Heel voorzichtig rij ik naar beneden en onderaan zet ik het gas erop. Tot mijn eigen verbazing kom ik heel hoog! Helaas net niet hoog genoeg! Een meter of 1,5 onder de top komt mijn voorwiel van de grond. Ik voel dat ik hem op het achterwiel trek en dat ik bijna op het punt zit waarop ik achterover klap. Net voor dat punt besluit ik de motor los te laten en van mij af te gooien. Ik glij achterover van de motor af en val tegen de berg aan. Tot mijn grote verbazing (en vreugde) zie ik dat mijn motor door dat laatste duwtje, de top wel heeft gehaald! Ik sta snel op en loop naar mijn motor om deze op te tillen. Wanneer ik weer op mijn motor zit en naar beneden kijk, zie ik alleen maar meer ellende. Dit slaat helemaal nergens op. Dit kan nooit! Welke idioot heeft deze route uitgezet? Het is onmogelijk om aan deze kant naar beneden te rijden! De man voor mij schuift met zijn motor over de stenen naar beneden. Niet rijdend dus, schuivend! Dit heeft helemaal niets meer met rally rijden te maken. Dit lijkt meer een cursus voor vergevorderde kamikaze piloten! Hoe lang zou dit nog duren? Hoeveel van dit soort bergen krijgen we nog?
Ik zie geen andere uitweg en wacht tot de man beneden is en afstand heeft genomen. Heel even denk ik erover om ook schuivend naar beneden te gaan. Maar daar krijg je zoveel schade van… Nadeel is, als ik rijdend naar beneden ga en val zal mijn motor nog veel meer schade hebben (en ik waarschijnlijk ook!).
Toch kies ik om rijdend een poging te doen. Ik zet hem in zijn 1, ga staan, pak beide remmen erbij en ga zo zacht mogelijk, rollend, naar beneden. Tot drie kwart van de berg heb ik mijn motor onder controle. Het laatste stukje krijg ik teveel vaart, maar met een beetje stuurwerk en heeeeeel veel geluk kom ik heelhuids beneden. Daar stop ik, drink ik wat en probeer ik op adem te komen. Dit blijkt de laatste berg te zijn! Wat een opluchting. Niet lang daarna rij ik een open vlakte op en kom ik in een zandstorm terecht. In mijn roadbook staat ‘rij richting de boom’, maar je kunt je wel voorstellen dat er in een zandstorm in de verste verte geen boom te zien is. Sporen liggen er ook niet (die zijn in een zandstorm binnen een paar seconden verdwenen) dus ik hou mijn koers (cap) maar aan, in de hoop dat ik goed uitkom. De zandstorm duurt gelukkig maar een kwartier of 20 minuten en ik kom op het goeie punt uit.
Uiteindelijk blijkt dit nog maar het begin van alle ellende te zijn. Rond kilometer 180 kom ik in een duinen partij terecht.
Normaal is dat mijn specialiteit, maar dit zijn witte duinen en door de hoge temperatuur van gisteren en vandaag is het net drijfzand. Overal zak je weg of kom je vast te zitten. Daarnaast val ik nog een paar keer en uiteindelijk rij ik me vast in een duinpan. Ik doe 3 pogingen om eruit te komen, maar alledrie zonder succes. Mijn laatste poging heeft erin geresulteerd dat ik 1 meter onder de top hartstikke vast zit. Ik hoef nog maar 1 meter, maar die ene meter lijkt oneindig. Ik heb inmiddels natuurlijk al heel veel energie verspeeld en besluit voor het eerst in mijn 3 Dakars mijn sentinel alarm aan te zetten. Hierdoor worden andere deelnemers gewaarschuwd dat er iemand achter een duin vast staat en dat je die niet zomaar overrijdt. Voor het eerst ook maak ik me zorgen over mijn water voorraad. Zou ik wel genoeg hebben? Door al het geploeter in de bergen, hier in de duinen en de hoge temperatuur heb ik al heel veel gedronken.
Ik zie maar 1 uitweg en dat is mijn motor naar boven duwen. Iedere twee a drie minuten start ik mijn motor en duw hem met al mijn kracht een klein stukje verder, totdat ie weer vast staat. Na iedere poging ga ik even zitten om op adem te komen en wat te drinken. Dit ritueel herhaal ik een keer of 6 totdat mijn motor eruit is. Dit is toch niet mogelijk? Als ik hier al zo aan het ploeteren ben, hoe komen die rijders achter mij er straks dan doorheen? Ik weet zeker dat er vandaag een flink aantal de finish niet zullen halen.
Ook hier kom ik uiteindelijk uit. En als je dan denkt dat je alles gehad hebt… Fout… Een kilometer of 50 voor de finish kom ik zonder benzine te staan. Hoe kan dat nou? Ik heb mijn motor voor 50 km terug volledig afgetankt. Daar kun je normaal makkelijk 250 km mee rijden! Ik heb zoveel benzine verloren in de duinen met en vastzitten en omvallen, dat ik nu al over moet op mijn reserve. Ik zet mijn kraantje op reserve en rij verder. Na nog geen kilometer kom ik een bezemwagen van de organisatie tegen. Deze staat alvast klaar om vanavond en vannacht gestrande motorrijders op te vangen. Ik krijg 5 liter benzine van hun én water voor mijn camelbag. Ik vraag nog om wat meer benzine, maar die krijg ik niet. Ze moeten nog meer deelnemers helpen vandaag! Uiteindelijk blijkt dit voor mij precies genoeg te zijn om de finish te halen (op reserve).
Wat een dag, pff… Ik kom uiteindelijk als 50e over de finish met een tijd van bijna 6,5 uur. Ik weet zeker dat ik maar 3 of 4 uur gereden heb en dat de rest van de tijd bestaan heeft uit vallen, opstaan, kijken, vast zitten, de weg zoeken, enz. Ik heb dingen gedaan vandaag die me waarschijnlijk geen tweede keer lukken. Met hangen, wurgen en ploeteren ben ik door deze etappe gekomen, maar het ging zeker niet van harte. Tot aan km 137 (tankstop) ging het goed. Daar begon de ellende en die duurde voort tot aan de finish.
Na de finish volgt er nog een verbinding van 261 km. Drie uur lang zit ik aan Seel te denken. Ik ben haar kwijt geraakt in de bergen. Hoe zou zij daar doorheen gekomen zijn? Zou zij ook in de duinen vastgezeten hebben? Zou ze al binnen zijn? Nee, dat kan toch niet? Dan had ik haar moeten zien. Maar ja, ik heb vastgestaan in een duinpan. Zou ze mij daar voorbij zijn gegaan? Als ze niet voor mij gefinisht is, hoor ik nu weer eerste te liggen. Ik heb 25 minuten bij de finish gestaan en heb haar niet gezien. Ze is 11 minuten voor mij gestart. Wanneer ik bij onze vrachtwagen aan kom rijden is de eerste mededeling ‘Seel is nog niet binnen’. Hoe bedoel je nog niet binnen? Niet binnen in het bivak of niet binnen bij de finish? ‘Niet binnen bij de finsh!’
Pff, dat is een opluchting. Dan lig ik weer 1 ongeacht wat de organisatie met de 4 uur straftijd van de 10e etappe doet. Seel staat nu sowieso een uur of 3 achter mij, afhankelijk van wanneer ze binnen gaat komen.
Wat een dag! Hier heeft bijna iedereen zich op verkeken, dat weet ik zeker! Dit verwacht je niet aan het eind van een Dakar, dit verwacht je überhaupt niet tijdens een Dakar…
Etappe 13: La Rioja – Cordoba
141 km verbinding / 545 km special / 47 km verbinding / Totaal 733 km
16 Januari. Seel is gisteravond pas laat binnengekomen. Ze heeft veel tijd op mij verloren en ik heb nu een ruime voorsprong van een paar uur. Nu is het een kwestie van kop erbij houden en uitrijden!
En dat is niet altijd even makkelijk! De special is ingekort, i.p.v. de oorspronkelijke 545 km rijden we nu iets van 300 km. De special is erg technisch en bestaat uit veel gravel en hoogteverschillen. Na de monster etappe van gisteren is dit ineens weer iets heel anders. Ik maak verder weinig mee en kom goed aan de finish.
Ik ben wel 1 keer gevallen vandaag, maar dat was al vóór de start en telt dus eigenlijk niet mee. Ik stond netjes in de rij te wachten voor de start toen ik 2 meter op moest rijden. Toen ik mijn voet aan de grond wilde zetten stond ik net iets ongelijk en was er even ‘geen grond’. Ik viel om en hoorde achter mij direct al gelach. Niet zo heel veel later kwamen de opmerkingen… ‘Zwaar hè, zo’n motor’ en ‘Goh, Pol kun jij niet beter op een pitbike gaan rijden?’
Gelukkig had ik één goeie opmerking terug. ‘Goh, staan jullie niet allemaal achter mij in het klassement? Heren?!’ Die werkt altijd! Dat zal ze krijgen :-)
Etappe 14: Cordoba – Buenos Aires
224 km verbinding / 227 km special / 341 km verbinding / Totaal 792 km
17 Januari. Vandaag de laatste etappe! 227 km ‘vol gas rechtdoor paden’ (zoals in het begin van de rally). Dit wordt weer een hele snelle etappe. Ik heb gisteren nog even een ander tandwiel op mijn motor laten zetten zodat ik vandaag een hogere topsnelheid kan halen.
Helaas komt daar helemaal niets van. Eigenlijk ben ik een beetje teleurgesteld wanneer ik bij de finish aankom. Dit was geen leuke etappe. Geen leuke afsluiting. Ik denk dat ik bijna de hele dag tussen de 70 en 100 heb gereden vanwege het stof. Er was weer eens weinig te zien… Vandaag was weer typisch zo’n dag waarop er weinig te winnen viel en heel veel te verliezen was. Echt een dag waarop je rustig aan moest doen, je kop erbij moest houden en gewoon naar de finish moest rijden.
Bij de finish staan Marcel en Henk en zij zijn de eersten die mij feliciteren! De rest van mijn assistentie is al onderweg naar Buenos Aires. Gek genoeg heb ik geen ‘overwinningsgevoel’. Ik ben een beetje teleurgesteld in de laatste etappe. Het was geen leuke etappe. We hebben niet hard kunnen rijden en veel last van het stof gehad. Geen leuke afsluiting dus.
Na de finish bel ik eerst naar huis om mijn moeder en broer op de hoogte te brengen van mijn overwinning. Het telefoongesprek is kort. ‘Ik ben binnen, ik heb het gehaald en ik bel je vanavond wel even als het rustig is’!
Nu moet ik nog 1 ding doen! En dat is de verbindingsroute van 340 kilometer naar Buenos Aires rijden om daar mijn motor in het parc-fermé te zetten. Dan pas is mijn overwinning officieel! Onderweg laat ik de Dakar van A tot Z nog eens voorbij komen. Wat is er goed gegaan en wat niet? Wat is er ook alweer allemaal gebeurt? En wat zijn de verschillen met Afrika?
Wanneer ik mijn motor in Buenos Aires in het parc-fermé zet komt dan toch eindelijk dat gevoel van ‘ik ben gefinisht’ en ‘ik heb het wéér gedaan’!
Dat is nu drie uit drie en er zijn niet veel mensen die dat kunnen zeggen!
Ik ging in 2006 ‘als eerste Nederlandse dame op de motor naar Dakar’. In 2006 werd ik ook de eerste Nederlandse dame die de Dakar op de motor uit wist te rijden. In 2007 ging ik weer en ook toen wist ik de finish te halen. In 2008 ging de Dakar helaas niet door, maar nu in 2009 stond ik dubbel zo goed voorbereid aan de start. De finish is inmiddels gehaald, het resultaat bekent. Nu, na Dakar 2009 ben ik ook de eerste Nederlandse dame die het damesklassement bij de motoren wist te winnen.
Dit moest mijn Dakar worden! Dit IS mijn Dakar geworden!
En nu? Nu eerst maar eens een beetje bijkomen.
En volgend jaar? Volgend jaar kom ik terug om mijn titel te verdedigen… :-)
Ik wil mijn sponsoren en iedereen die mij de afgelopen 2 jaar op wat voor een manier dan ook heeft geholpen bedanken voor hun steun. Daarnaast wil ik mijn assistentieteam even apart benoemen. Zij staan altijd klaar, op de achtergrond, terwijl zij minimaal net zo’n prestatie leveren als de rijders die de finish halen. Zonder hen kan ik geen Dakar rijden. Bedankt!
Mirjam
