Volgende week zaterdag en zondag (7 en 8 mei) is de eerste EK enduro van dit jaar, in Kielce in Polen. Iets waar ik dit jaar mijn zinnen op heb gezet. Normaal gesproken rij ik de eerste paar maanden na Dakar niet, maar dit jaar zat ik 6 februari alweer op de motor. Eerst heb ik een paar keer getraind om weer te wennen aan mijn 'kleinere' Honda CRF250X, daarna heb ik ook veel wedstrijden gereden.
Dit begon met de 3-uurs cross in Lochem, gevolgd door de enduro's in Holten en Veldhoven. Veldhoven was voor velen een slijtageslag, ik reed hem uit en conditioneel gezien zag dat er zeer goed uit voor Polen. Het enduro seizoen in België is ook alweer in volle gang, daar heb ik inmiddels aan 2 wedstrijden deelgenomen. En aangezien ze daar een damesklasse hebben en ik de enige deelnemende dame ben, heb ik mijn klasse al 2 keer gewonnen en sta ik eerste in het Belgisch kampioenschap enduro :-)
Afgelopen maandag (2e paasdag) stond mijn laatste training voor het EK op de planning, na 1 rondje de baan te hebben verkend, ging ik de 2e ronde iets sneller rijden. Het was natuurlijk schitterend weer en kurkdroog, dus er was flink gesproeid. Na nog geen anderhalve ronde hield voor mij de training al op. Ik viel letterlijk bijna stilstaand om in een bocht. Mijn voorwiel schoot weg, mijn stuur sloeg uit mijn handen en voordat ik het door had lag ik al op de grond. En tot mijn grote spijt heb ik daarbij mijn duim geblesseerd. Dusdanig dat ik aankomende week niet naar Polen kan en daar baal ik van. Ik heb gisteren heel even geprobeerd of ik met een brace zou kunnen rijden, maar ik kan geen kracht zetten en daardoor ook mijn stuur niet vasthouden.
Echt jammer, ik had mijn motor goed na laten kijken en wat kleine dingen aangepast, die was er helemaal klaar. En ik was er ook klaar voor, maar helaas... Mijn hand/duim is nu nog dik/opgezwollen, maar ik hoop over een week of 4 weer voorzichtig te kunnen rijden. Afwachten...
Mirjam
